Przyjechałam na spotkanie do firmy męża i zobaczyłam, jak dyrektorka obejmuje go i nazywa „kochanie”. Nie zrobiłam sceny. Z uśmiechem wypowiedziałam jedno zdanie o jego nowej opiekunce, po którym wymiękł na miejscu. Weszłam do sali konferencyjnej.
Stukot obcasów odbił się od marmurowej podłogi. Zapadła cisza. Wszystkie spojrzenia skierowały się na mnie. Na drugim końcu stołu stał mój mąż Krzysztof, jego partner Andrzej i ona – elegancka kobieta w kostiumie, z bujnymi falującymi włosami.
Jej dłoń spoczywała na zgięciu łokcia Krzysztofa. Gdy mnie zobaczył, jego twarz wykrzywiła się, jakby poraził go piorun. – Aniu, dlaczego przyszłaś? – głos mu drżał.
Nie zwróciłam na niego uwagi. Patrzyłam na tamtą kobietę. W kącikach jej ust błąkał się ledwo zauważalny uśmiech. W spojrzeniu rzucanym w moją stronę było wyzwanie.
– A to kto? – zapytałam lekko. Andrzej zakaszlał i pospiesznie przedstawił:
– Pani Anno, to nasza nowa dyrektor marketingu, pani Ewa Wilk. Ewa puściła ramię mojego męża i wyciągnęła do mnie dłoń.
– Pani Anno, wiele o pani słyszałam. Niedawno ściągnięto mnie z Warszawy. Mam nadzieję na pani wsparcie. Uścisnęłam jej dłoń.
Też mi coś. – Pani Ewo. Jest pani taka młoda, a już dyrektor. Gdzie pani wcześniej pracowała?
– Osiem lat w marketingu korporacji Polinwestycje w Warszawie. Odwróciłam się do męża. Twarz Krzysztofa była biała jak papier. Na czole pojawiły się kropelki potu.
– Krzyś. Co ci się stało w twarz? Tak źle wyglądasz. Nie wykrztusił słowa.
Podeszłam do stołu, usiadłam, założyłam nogę na nogę. – Proszę kontynuować spotkanie. Byłam przejazdem, postanowiłam zajrzeć. Krzyś wczoraj mówił, że macie ważne zebranie.
Jesteśmy małżeństwem od dwudziestu lat, a ja ani razu nie byłam w twoim biurze. Nie sądziłam, że przeszkodzę. Celowo podkreśliłam „jesteśmy małżeństwem od dwudziestu lat”. Ewa ledwo zauważalnie drgnęła, ale szybko wróciła do roli bizneswoman.
Krzysztof w końcu wydusił:
– Aniu, może poczekasz u mnie w gabinecie? – Nie trzeba. Pracujcie, ja posłucham. W końcu też jestem akcjonariuszką firmy.
Nie zaszkodzi być na bieżąco. Atmosfera zgęstniała. Kierownicy spoglądali po sobie. Ewa wróciła do stołu, wzięła laserowy wskaźnik i zaczęła prezentację.
W połowie przerwała i spojrzała na mojego męża:
– Krzyś, jak ci się podoba ten plan? To „Krzyś” zabrzmiało intymnie, jakby mówiła tak od setek razy. Krzysztof drgnął, jakby ukłuł go igłą. W pewnym momencie Ewa podeszła do niego, pochyliła się i szepnęła mu coś do ucha.
Jej usta niemal dotykały jego ucha. W sali zrobiło się tak cicho, że słychać było spadającą szpilkę. Wzięłam szklankę wody, powoli przełknęłam i powiedziałam z uśmiechem:
– Pani Ewo, to twoja opiekunka? Widzę, że tak się o ciebie troszczy, jakbyś zatrudnił ją do osobistej opieki.
Ktoś parsknął śmiechem, natychmiast zakrywając usta. Krzysztof zerwał się z krzesła. Krzesło uderzyło o ścianę. – Aniu, co ty wygadujesz?
Twarz Ewy poczerwieniała. – Pani Anno, co pani ma na myśli? – Nic szczególnego. Po prostu wydaje mi się, że pani Ewa zbytnio troszczy się o mojego męża.
To weźmie go pod ramię, to szepcze do ucha. Niewtajemniczony mógłby pomyśleć, że to pani jest panią Sokołowską. Ewa zbladła. Chciała coś powiedzieć, ale nie mogła wydusić słowa.
Krzysztof doskoczył do mnie i syknął:
– Aniu, źle to zrozumiałaś. – Po prostu przypadkiem wzięła cię pod ramię? Po prostu przypadkiem nazwała cię kochanie? Po prostu przypadkiem przycisnęła usta do twojego ucha?
Krzysztofie, za kogo ty mnie masz? Dwadzieścia lat małżeństwa. Myślisz, że nie rozumiem takich rzeczy? Wstałam i poklepałam go po ramieniu.
– Kochanie, czemu się tak denerwujesz? Przecież tylko żartowałam. Pani Ewa to cenny specjalista. Musisz o nią dbać.
Wzięłam torebkę i ruszyłam do wyjścia. Przy drzwiach odwróciłam się:
– A tak przy okazji, Krzyś. Twoja mama dziś po południu przyjeżdża z Sopotu. Chce wpaść do biura.
Wyszłam. W windzie dogonił mnie jego głos przez telefon, ale nie odebrałam. Na parkingu dopadł mnie osobiście. – Aniu, ja z Ewą naprawdę nic nie mam.
To ekspresyjna osoba. Tak ze wszystkimi. – Jak długo jesteście razem? Zastygł.
Wsiadłam do windy i zostawiłam go. Gdy drzwi się zamykały, zobaczyłam jego twarz, jakby nadszedł koniec świata. W samochodzie dostałam SMS od Ewy:
„Pani Anno, między mną a Krzysztofem to poważna sprawa. Jesteśmy razem już dwa lata.
On od dawna chciał się z panią rozstać. Proszę, niech go pani puści. ”
A potem od Krzysztofa:
„Aniu, przepraszam. Zrobię wszystko, co powiesz.
Tylko błagam, nie mów mamie. Ma chore serce. ”
Nie odpowiedziałam. Pojechałam do szpitala, a potem zadzwoniłam do ciotki Grażyny, właścicielki agencji detektywistycznej.
– Ciociu, sprawdź Ewę Wilk. Rodzina, stan cywilny, sytuacja finansowa. Im szybciej, tym lepiej. – Aniu, czy to ma coś wspólnego z Krzyśkiem?
– Po prostu sprawdź. Teściowa zadzwoniła sama. – Aniu, właśnie wsiadam do pociągu. – Mamo, odbiorę panią z dworca.
– Nie trzeba. Krzyś przyśle kierowcę. – Mamo, lepiej ja. Muszę pani coś powiedzieć.
– Coś się stało? – W firmie Krzyśka pojawiła się kobieta. Dyrektorka. Są zbyt blisko.
Teściowa milczała przez chwilę. – Aniu, nie odbieraj mnie. Sama dojadę. Chcę zobaczyć, co to za lisica ośmieliła się tknąć kobietę mojego syna.
O trzeciej pod biurowcem zatrzymał się srebrny mercedes. Teściowa wysiadła. Miała na sobie ciemnobordową sukienkę i czarną skórzaną torebkę – mój prezent sprzed trzech lat. W windzie milczała.
Jej plecy były proste jak struna. Na dwunastym piętrze zobaczyłyśmy Andrzeja, który skrzywił się jak po zjedzeniu cytryny. Teściowa nawet na niego nie spojrzała. Podeszła do uchylonych drzwi sali konferencyjnej.
Z środka dobiegał głos Krzysztofa:
– Ile razy ci mówiłem, bądź ostrożniejsza przy mojej żonie! – Przyzwyczaiłam się nazywać cię kochanie. Sam mówiłeś, że wasze relacje dawno ostygły. Mówiłeś, że zamierzasz się z nią rozwieść i ożenić ze mną.
Teściowa otworzyła drzwi nogą z impetem. Krzysztof i Ewa odwrócili się jednocześnie. Ich twarze były identyczne – przerażenie i szok. Teściowa weszła do środka.
Zatrzymała się przed Ewą i zmierzyła ją wzrokiem od stóp do głów. – Więc to ty jesteś ta słynna Ewa Wilk. – Dzień dobry, pani Elżbieto. Tak, to ja, dyrektor marketingu.
– Dyrektor marketingu. Powiedz mi, ile tu zarabiasz w złotówkach? – To tajemnica handlowa. – Tajemnica?
Moja synowa co do grosza wie, ile pieniędzy wpływa do firmy mojego syna. A ty mi tu o tajemnicach opowiadasz. Odwróciła się do Krzysztofa:
– Krzyś, podejdź tu. Podszedł jak marionetka.
Spuścił głowę. – Podnieś głowę. Podniósł. Miała czerwone oczy.
Teściowa zamachnęła się i dała mu siarczysty policzek. Echo rozniosło się po sali. – Mamo…
– Nie nazywaj mnie mamą. Nie mam takiego bezwstydnego syna.
Przez dwadzieścia lat Ania rodziła ci dzieci, prowadziła dom, opiekowała się mną. A ty co? Znalazłeś sobie na boku jakąś dziewuchę? – Pani Elżbieto, nie może pani tak mówić.
Ja i Krzysztof się kochamy. – A ty się zamknij. Rozmawiam z moim synem. – Teściowa odwróciła się do niego.
– Jak długo jesteś z tą kobietą? – Dwa lata. – Dwa lata temu Ania miała operację usunięcia mięśniaka. A ty w tym czasie bawiłeś się z babami?
Krzysztof osunął się na kolana. – Mamo, nie miałem racji. Błagam, wybacz. – Nie przede mną klęcz.
Przed Anią. Odwrócił się do mnie i na kolanach podczołgał w moją stronę. – Aniu, błagam, wybacz mi. Patrzyłam na niego z góry.
– Wstań. Podłoga jest zimna. W jego oczach zapaliła się nadzieja. Wyjęłam telefon, pokazałam teściowej SMS od Ewy.
Przeczytała, a jej twarz zrobiła się spokojna. Gorsza niż gniew – to był spokój po całkowitym rozczarowaniu. – Aniu, co chcesz zrobić? – Mamo, najpierw chcę jechać do domu.
Do naszego domu. Z jakiej racji mam go komuś oddawać? – Spojrzałam na Ewę. – Pani Ewo, mówiła pani, że macie prawdziwą miłość.
Skoro tak, musi przejść próbę. Od jutra codziennie będę przychodzić do pracy do firmy mojego męża. Czas, żebym i ja nauczyła się nią zarządzać. Wzięłam teściową pod ramię i wyszłyśmy, nie odwracając się.
Za plecami rozległ się krzyk Krzysztofa. Tego wieczoru zjadłyśmy spokojną kolację. Teściowa odłożyła widelec. – Aniu, wszystko już postanowiłaś?
– Nie będę się rozwodzić. – Chcesz to znosić? – Nie znosić. Mamo, powiem pani szczerze.
Nie rozwodzę się nie dlatego, że mi szkoda Krzyśka, ale dlatego, że nie chcę, by dzieci miały niepełną rodzinę. Kostek jest na trzecim roku, Lena na drugim. Nie mogę pozwolić, by problemy rodzinne odciągały ich od nauki. – A co z Krzyśkiem i tamtą kobietą?
– Tym się zajmę. Ale nie teraz. Teściowa wzięła mnie za rękę. – Jesteś w naszej rodzinie od dwudziestu lat.
Cokolwiek postanowisz, mama jest po twojej stronie. Następnego dnia włożyłam surowy kostium, spięłam włosy w kok i pojechałam do firmy. W windzie zobaczyłam Ewę. Unikała mojego wzroku.
– Pani Ewo, dobrze pani wygląda. Niewyspana? – Wszystko w porządku. Dużo pracy.
– Praca pracą, ale o zdrowiu trzeba dbać. A tak przy okazji, jest pani mężatką? – Jestem rozwiedziona. – Och, jak mi przykro.
Taka wybitna kobieta i rozwiedziona. Pewnie mąż zawinił. Nie odpowiedziała. Weszłam do gabinetu męża.
Na biurku stała kryształowa ramka ze zdjęciem Krzysztofa i Ewy. Na parapecie doniczka z orchideą. Na kanapie leżał jedwabny szal, pachnący francuskimi perfumami. Obejrzałam to wszystko i oświadczyłam:
– Od dziś będę pracować w firmie jako twój specjalny asystent.
Potrzebuję osobnego gabinetu. – Będziesz pracować w firmie? – Nie wolno? Jestem największym akcjonariuszem.
Księgowość tej firmy prowadziłam od pierwszego dnia. Dostawców szukałam ja. Obecna dyrektor finansowa to moja koleżanka ze studiów. I ty mówisz, że się nie znam?
Krzysztof zbladł. Na korytarzu Ewa zaczepiła:
– Pani Anno, chcę z panią porozmawiać. Weszłyśmy do pokoju socjalnego. Zamknęła drzwi.
– Jesteśmy z Krzysztofem razem od dwóch lat. Mówił, że wasze uczucia dawno wygasły, że śpicie w osobnych sypialniach. – Pani Ewo, śpimy w osobnych sypialniach, bo dwa lata temu po mojej operacji lekarze zalecili wstrzemięźliwość. Kiedy okres minął, on sam nie chciał wrócić.
Powiedział, że chrapie. Myślałam, że to troska. A to po prostu pojawiła się pani. Ewa pobladła.
– A na Boże Narodzenie zabrał panią do Sopotu do mojej teściowej? Bo mnie tak. Całą rodziną. Jeśli uczucia wygasły, po co zabierał żonę do swoich bliskich?
Jej usta drżały. Łzy napłynęły jej do oczu. – Dziewięć na dziesięć słów, które mężczyzna mówi kochance, to kłamstwo – powiedziałam. – Mówi, że z żoną jest źle, żeby pani poczuła się wyjątkowa.
Ale wracając do domu, obejmuje żonę, a na święta zabiera ją do rodziców. W jego życiu jest pani tylko rozrywką. – Nie zrezygnuję z niego. – Proszę próbować.
Pierwszy tydzień w firmie przypominał wpuszczenie szczupaka do akwarium. Zażądałam księgowości za trzy lata, akt osobowych. W aktach Ewy znalazłam informację, że jej pensja jest o osiemdziesiąt tysięcy wyższa niż stawka rynkowa. Kto zatwierdzał?
Prezes osobiście. Młody chłopak z zaopatrzenia, Olek, powiedział mi po cichu:
– Pani Anno, po przyjściu pani Ewy zawarliśmy duży kontrakt z dostawcą Ewa Invest na 3,2 miliona złotych. Sprawdziłem tę firmę. Jest zarejestrowana niedawno, kapitał zakładowy to pięćdziesiąt tysięcy, a adres to zwykłe mieszkanie.
Zgłaszałem to pani Ewie. Powiedziała, że dostawcę zatwierdził osobiście pan prezes. Po czterech dniach zadzwoniła ciotka Grażyna:
– Ewa Wilk rozwiodła się z Wiktorem Malinowskim. Jego firma zbankrutowała, narobił długów i uciekł.
Na Ewę jest zarejestrowana firma Ewa Invest, założona przez jej matkę. Ta firma zawarła niedawno kontrakt z firmą twojego męża na 3,2 miliona. Pojechałam na Pragę, do matki Ewy. Starsza kobieta otworzyła drzwi.
– Czy tu mieszka pani Tamara Wilk? – Ja jestem Tamara. – Dzień dobry. Jestem koleżanką pani córki.
– Pokazałam kopię kontraktu. – Na tej umowie widnieje pani podpis. – Nie pamiętam. Córka prosiła o podpisanie jakichś papierów, to podpisałam.
Wszystko zrozumiałam. Ewa zarejestrowała firmę na matkę, sama podpisała kontrakt z firmą, w której pracowała. Pieniądze z naszego konta poszły na konto jej matki, a potem gdzieś zniknęły. Krzysztof czekał przed domem.
Zaparkowałam, opuściłam szybę. – Byłam w Warszawie. Odwiedzić matkę Ewy. Twarz mu zesztywniała.
– Wiedziałeś, że Ewa otworzyła firmę na matkę? Wiedziałeś, że z tym kontraktem coś jest nie tak? Jak podzieliliście się tymi 3,2 milionami? – Aniu, ja nie wziąłem pieniędzy!
– krzyknął. – Przyniosła mi ten kontrakt. Powiedziała, że to nowy dostawca, ceny niższe o piętnaście procent. I podpisałem.
Nie sprawdziłem. – Jesteś w biznesie od dwudziestu lat. Nowy dostawca, kontrakt na 3,2 miliona. Nie sprawdziłeś ani reputacji, ani dokumentów.
Po prostu uwierzyłeś kobiecie na słowo. Zapłakał. Następnego dnia Ewa złożyła wypowiedzenie. Krzysztof go nie podpisał.
Na odprawie oświadczył, że pani Ewa jest niewinna, a kto będzie gadał, wyleci. Kasia, dyrektor finansowa, przyniosła mi dokumenty:
– Aniu, z płatnością dla Ewa Invest nie wszystko jest czyste. Na poleceniu przelewu jest tylko podpis Krzysztofa. Procedura kontroli została naruszona.
Pieniądze wyszły na jego wyłączne polecenie. Wtedy zadzwoniła ciotka Grażyna:
– Znalazłam byłego męża Ewy. Wiktor Malinowski. Wrócił z Filipin.
Wszystko opowiedział. Ich rozwód to fikcja. Zrobili to, żeby ukryć majątek przed wierzycielami. Planowali stopniowo wypompowywać pieniądze z firmy twojego męża.
Te 3,2 miliona to dopiero początek. Ewa miała na Krzysztofa haka – przelewy dla jego brata. Zamierzała go szantażować. Spotkałam się z Ewą w herbaciarni.
Wyglądała okropnie, wychudzona, z ciemnymi kręgami pod oczami. – Pani Wilk, jak się ma pani mąż? – O czym pani mówi? Jesteśmy od dawna rozwiedzeni.
Położyłam na stole wyrok sądu uznający ich rozwód za fikcyjny. Włączyłam dyktafon. Głos Malinowskiego przyznawał się do wszystkiego. Ewa osunęła się na krzesło.
– Daję ci dwie drogi. Zwracasz 3,2 miliona i znikasz. Albo przekazuję wszystkie dowody do prokuratury i oboje idziecie do więzienia. – Nie mam tyle.
Wiktor prawie wszystko wydał na długi. Zostało mi trochę ponad milion. – To twoje problemy. Masz miesiąc.
W drzwiach odwróciłam się:
– Ewo, Krzysztof nigdy cię nie kochał. Byłaś dla niego narzędziem do rozwiązywania problemów biznesowych. Te 1,2 miliona, które ci pożyczył, to były pieniądze firmy. Myślałaś, że oszukujesz jego, a tak naprawdę on oszukiwał ciebie.
Teściowa zmusiła Krzysztofa, żeby przepisał na mnie swoje akcje. Zostało mu piętnaście procent. Ja miałam siedemdziesiąt. Firma była pod moją kontrolą.
Krzysztof zapłakał przy podpisaniu dokumentów. – Aniu, przepraszam. – Nie. Między nami wszystko skończone.
Jesteśmy tylko partnerami biznesowymi. Nie złożyłam pozwu o rozwód. Teściowa błagała na kolanach, żeby nie niszczyć rodziny. Zgodziłam się, ale postawiłam warunki: Krzysztof mieszka osobno, nie wtrąca się w sprawy firmy, nie wtrąca się w moje życie.
Zgodził się na wszystko. Nie miał wyboru. Od tego dnia zaczął się nowy rozdział.
