Dzisiaj mnie zwolnili. Powiedziała to cicho, stojąc w przedpokoju z kartonem w rękach. Marek nawet nie podniósł wzroku znać stołu. Spakujesz się i pójdziesz do niej.
To nie było pytanie. To był wyrok wydany w tej samej kuchni, w której przez osiem lat jedli razem śniadania. Anna postawiła karton na podłodze, czując, jak ziemia usuwa jej się spod stóp. Zapytała jeszcze, czy to wszystko, co ma jej do powiedzenia.
Marek przewrócił kartkę w dokumentach leżących na stole. Musimy to w końcu zakończyć normalnie, bez awantur. Dopiero wtedy zobaczyła, co trzyma w rękach. Wyciąg z banku.
Harmonogram spłat. Propozycja podziału majątku. Wszystko było policzone, rozpisane i uporządkowane, jakby ich małżeństwo było projektem do zamknięcia w Excelu. Przez trzy miesiące Anna pracowała nad projektem Aurora.
Poświęciła mu zdrowie, sen i życie prywatne, żeby stworzyć analizę, która miała przynieść firmie ogromne oszczędności. Na spotkaniu z klientem wszystko poszło idealnie. Były brawa i gratulacje. Ale zanim zdążyła nacieszyć się sukcesem, szef poinformował ją, że projekt przejmie ktoś inny.
Znajomy. Anna pokazała dowody, że to ona stworzyła całą koncepcję. Kilka minut później dostała wypowiedzenie. Oficjalny powód: brak pracy zespołowej.
Prawdziwy powód: powiedziała prawdę. Tego samego dnia, gdy wychodziła z biura z kartonem w rękach, Marek oznajmił jej, że chce rozwodu. Jego nowa dziewczyna już czekała. W jeden dzień Anna straciła pracę, projekt i małżeństwo.
Następnego dnia rano zadzwonił do niej Marek i powiedział, że umówił ich na wizytę w sądzie. Anna nie miała siły protestować. Zgodziła się. Potem zadzwoniła do matki.
Przyjedź do nas na kilka dni. Pojechała. Leżała wieczorem w łóżku w pokoju dzieciństwa i wpatrywała się w sufit. Nie mogła spać.
Wstała, zrobiła sobie kawę i pierwszy raz od wielu lat nie musiała nigdzie iść. Nie miała już pracy i nie miała już męża. Powiedziała sama do siebie, że to dopiero początek. W sądzie wszystko potoczyło się szybko.
Weszli do sali. Sędzia odczytał pozew i zapytał Annę, czy chce się do niego odnieść. Spojrzała na Marka. Siedział obok swojej nowej dziewczyny, trzymając ją za rękę.
Przełknęła ślinę i powiedziała, że nie wyraża zgody na zaproponowany podział majątku. Marek spojrzał na nią, ale mówił do sędziego. Powiedział, że proponuje jej połowę wartości mieszkania, bo to uczciwe rozwiązanie. Sędzia zarządził przerwę i zasugerował, żeby spróbowali dojść do porozumienia bez długiego procesu.
Maria wstała i wyszła z sali. Marek dogonił ją na korytarzu. Nie utrudniaj tego. Tylko podpisz.
Anna milczała. Wyjęła z teczki wypowiedzenie z pracy, potem wezwanie do sądu, potem propozycję podziału majątku. Trzy dokumenty. Trzy ciosy.
Powiedziała cicho do siebie, że to może pierwszy raz w życiu zrobi coś tylko dla siebie. I wtedy zrozumiała, że nie podpisze. W mieszkaniu trwała wojna. Marek twierdził, że skoro to on spłaca kredyt, mieszkanie należy się jemu.
Anna odpowiadała, że przez lata wkładała w ten dom każdą pensję, każdy remont i każdą decyzję. To jest moje jedyne miejsce do życia. Dla Marka to była tylko kwota do podziału. Kolejna rozprawa zbliżała się wielkimi krokami.
Sędzia zarządził, że Anna ma przygotować dokumenty dotyczące zdolności kredytowej i możliwości spłaty. Oznaczało to tylko jedno: jeśli chciała zostać w mieszkaniu, musiała udowodnić, że stać ją na wykupienie udziału Marka. Anna poszła do banku. Sprawdziła swoje oszczędności.
Policzyła, ile będzie musiała zapłacić, żeby zostać w tym miejscu. To była kwota, której nie miała. Wróciła do mieszkania i zaczęła pakować rzeczy Marka. Powiedział, że przyjedzie po nie wieczorem.
Anna weszła do środka, rozejrzała się po pustych pokojach i poczuła, że to już nie jest jej dom. Potem zapadła decyzja, o której nikt nie miał się dowiedzieć. Anna wzięła telefon i wybrała numer kancelarii prawnej. Poprosiła o spotkanie.
Powiedziała, że ma sprawę, która wymaga spojrzenia z zupełnie innej strony. Zanim wyszła z domu, spojrzała na zdjęcie ślubne. Obrazek został, ale ludzie na nim już nie istnieli.
