Pobili mnie i odwieźli do szpitala. Dziewięć dni minęło, odkąd trafiłem na ten oddział, a ja wciąż nie mogłem się pogodzić z tym, co się stało. Leżałem w białej sali, patrząc w sufit, gdy do środka wszedł adwokat z teczką pod pachą. “Pan Lisowski zachowuje prawo do oskarżenia pana o umyślne uszkodzenie ciała” – powiedział sucho, kładąc przede mną dokumenty.
“To wystarczy, by żył pan w dostatku do końca życia. Zrzekł się pan prawa do podziału majątku. ”
Nie mogłem uwierzyć w to, co słyszę. Przez trzy lata wszystkie moje dochody trafiały do Ewy, mojej żony, która teraz stała przy drzwiach i rozmawiała z pielęgniarką.
“Żoną? ” – pomyślałem gorzko. To ona mnie zdradziła, to ona doprowadziła do tego, że wylądowałem w szpitalu. A teraz jej prawnik próbował mnie zastraszyć, mówiąc o jakichś oszczerstwach pod adresem pani prezes.
Ale ja wiedziałem prawdę. Wiedziałem, co zrobiła, i miałem dowody. Pamiętałem dokładnie tamten wieczór, trzy lata temu, kiedy wróciłem do rodzinnego miasta po studiach. Ewa była wtedy inna – ciepła, kochająca.
Ale szybko pokazała swoją prawdziwą naturę. Wszyscy wiedzieli, że jestem tylko dodatkiem do Ewy, że bez niej nie jestem niczym. A ona wykorzystywała to bez litości. “Kto ci dał do tego prawo?
” – zapytała kiedyś, gdy próbowałem się sprzeciwić. A potem przyszedł ten dzień, kiedy włamała się do pracowni pewna dziewczyna. I ta tajemnica mogła być moim kluczem do wygranej. Teraz leżałem w szpitalnym łóżku, a Marek, mój jedyny przyjaciel, siedział obok.
“Pakuj manatki i szykuj się do wypisu. Zabieram cię do domu” – powiedział stanowczo. Ale ja wiedziałem, że nie mogę wrócić do tego, co było. Musiałem działać.
“Muszę dostać się do pewnej kliniki” – wyszeptałem. Marek spojrzał na mnie z niepokojem. “Zero do kliniki wjedzie ekipa serwisowa sprzętu medycznego” – odpowiedział, a w jego oczach pojawił się błysk zrozumienia. Powoli zbliżaliśmy się do sali 808.
Serce podskoczyło nam do gardła, gdy ochroniarz zmierzył nas wzrokiem od stóp do głów. Marek wsunął rękę do torby, gdzie miał klucz francuski. Wciągnęliśmy ochroniarzy do korytarza przeciwpożarowego i wpadliśmy do środka. W kilka sekund Marek otworzył zamek wytrychem.
“Mariusz, przejdźmy do rzeczy” – powiedział, a ja wiedziałem, że to nie jest zwykła wizyta. Projekt z Aurelionem miał być gwoździem do trumny, ale teraz chodziło o coś znacznie ważniejszego. Natychmiast zadzwoniłem do małpy, żeby wkradł się do biura Mariusza i znalazł pendrive. Podłączyliśmy go do komputera i wtedy zobaczyłem wszystko – dowody na oszustwa Ewy, na jej manipulacje.
Ale ona była sprytna. Przewidziała nawet, że zwrócę się o pomoc do jej matki. Zmusiłaś mnie do podpisania rozwodu, zostawiając z niczym – pomyślałem z goryczą. Ale teraz miałem coś, co mogło ją zniszczyć.
Poszedłem na cmentarz do grobu mentora. Michał Zawadzki dostał dożywocie za przestępstwa, których nie popełnił. Ta chwała należała do niego, ale Ewa mu ją ukradła. Nie pojechałem do Paryża na galę, bo wiedziałem, że to wszystko jest częścią jej planu.
“Nie możemy do tego wrócić” – powiedziała, gdy próbowałem z nią rozmawiać. “Należysz do świata strategii i wielkiego biznesu. ” Ale ja już nie chciałem należeć do jej świata. Wysoka gorączka przykuła mnie do łóżka na kilka dni.
Gdy w końcu wstałem, wyszedłem z domu i zobaczyłem, jak Ewa podjeżdża swoim samochodem. Wysiadłem z mojego auta i podszedłem do niej. “Masz czelność do mnie dzwonić” – syknęła, ale ja już nie czułem strachu. Wiedziałem, że to koniec.
Nie wróciłem do pracy w firmie Ewy. Zamiast tego, mój pięcioletni synek podbiegł do mnie z rysunkiem w ręce. I wtedy zrozumiałem, że to on jest najważniejszy. Nie majątek, nie zemsta.
Ale wiedziałem też, że nie mogę pozwolić, by Ewa wygrała. Jeszcze nie.
