Usłyszałem dzwonek do drzwi mniej więcej godzinę po tym, jak wróciłem znad jeziora. To była Ewelina. Weszła do kuchni, usiadła przy stole i bez żadnego wstępu zapytała, dlaczego do mnie nie przychodzimy. Spojrzałem na nią i powiedziałem, że właśnie dlatego mogę trochę przesadzić – bo wiem, że ona i Damian mają swoje życie i swoje sprawy.
Ewelina poszła do pracy na normalną umowę, a ja zostałem sam z myślami. Przez lata przyzwyczaiłem się do ciszy szybciej, niż mi się wydawało. Kiedyś pewnie próbowałbym zmusić syna do rozmowy, ale teraz wiedziałem już, jak blisko pozwolę mu podejść do mojego życia. Ona zawahała się, a potem zapytała, czy może do mnie dzwonić.
Zgodziłem się. Kilka miesięcy później zadzwoniła wieczorem i powiedziała, że zostanie koordynatorką recepcji. Była z siebie dumna, a ja słuchałem i czułem, że coś między nami zaczyna się układać. Potem przyszła wiadomość od Bożeny – zdjęcie z wakacji, niebieska woda, góry, taras restauracji, białe obrusy.
Hania machała do aparatu. Patrzyłem na to wszystko i wiedziałem, że to nie jest zwykły wyjazd. Sprawdziłem konto. Z 180 tysięcy zostało tylko około 46 800 złotych.
Odłożyłem telefon ekranem do dołu i jadłem chleb powoli, kawałek po kawałku. Potem umyłem talerzyk i odstawiłem go do szafki. Nie zadzwoniłem do Eweliny, nie napisałem do Damiana ani słowa do Bożeny. Zamiast tego poszedłem do przedpokoju po skrzynkę z narzędziami.
Zszedłem do piwnicy. Stały tam rzeczy, których nie dotykałem od 20 lat. Pamiętałem tamtą rozmowę z Damianem do dziś. Dałem mu wtedy około 60 tysięcy na firmę.
Miał wspólnika, kilku ludzi do pomocy i ciągle jakieś zlecenia. Do dziś nie wiem dokładnie, o co poszło. Wiem tylko, że któregoś dnia zadzwonił i powiedział: „Sam sobie poradzę”. Sprzedałem mieszkanie za około 180 tysięcy.
Zgodziłem się tylko do jednej rzeczy – do spłaty zaległości. Pojechałem do banku i poprosiłem o zablokowanie dodatkowej karty do mojego rachunku. Poprosiłem też o wyciąg od dnia, kiedy wpłaciłem pieniądze, do dzisiaj, w wersji papierowej. Kiedy pani skończyła, wsunęła mi cały plik do przezroczystej koszulki.
W domu przeglądałem dokumenty i zrozumiałem, że tutaj nie było jednego szaleństwa – był system. Schowałem papiery i pojechałem do drugiego banku, tego, w którym mieli kredyt hipoteczny. Łączna kwota zaległości wraz z odsetkami i kosztami dodatkowymi wynosiła około 168 tysięcy złotych. Zaległości ciągnęły się już dziewięć miesięcy, czyli problemy zaczęły się dużo wcześniej, zanim Ewelina przyszła do mnie jesienią.
Oni nie przyszli do mnie, kiedy sytuacja zaczęła się psuć. Po powrocie do domu zadzwoniłem po ślusarza. Kazałem wymienić zamki we wszystkich drzwiach. Wieczorem zszedłem do piwnicy, otworzyłem stary futerał i wyciągnąłem wędkę.
Sprzęt nie działał, ale nie o to chodziło. Poszedłem nad jezioro. Siedziałem tam długo i myślałem o tym, jak Ewelina opowiadała, że Damian nie dzwonił do banku, że to dodatkowa karta do mojego rachunku. Podszedłem do szuflady, wyjąłem plik i pokazałem jej.
Zapytała: „No dobrze, byliśmy na komu i co z tego? ”
Wtedy dotarło do mnie, że on naprawdę w to wierzy. Powiedziałem jej wprost: dostępu do moich kont już nie będzie nigdy, kluczy do tego mieszkania też nie dostaniecie. Zapytała: „Witek, no co ty robisz?
” A ja odpowiedziałem, że to on miał wszystko uregulować. Zapytałem ją wprost: facet, który ma problemy w firmie, zaległy kredyt hipoteczny i kilka innych długów, nagle funduje czterem osobom hotel za prawie 30 tysięcy – i ty o nic nie pytasz? Ona na to: „No przecież nie będę zaglądać dorosłemu synowi do portfela”. Potem pojechałem do sklepu wędkarskiego i kupiłem nową wędkę, chyba po raz pierwszy od 20 lat.
Wieczorem Ewelina zapytała, czy kiedyś zabiorę ją na łódkę. Powiedziała: „No i co, tato? ” A ja odpowiedziałem: „No właśnie dlatego mogę trochę przesadzić”. Potem przyszło mi do głowy coś bardzo prostego.
Czasem wystarczy jasna odległość, taka, przy której można siedzieć przy jednym stole, ale nikt nie wchodzi drugiemu do portfela ani do życia. Hania narysowała rybę. Wzięła kartkę i delikatnie wsunęła ją do wody. Ryba zniknęła, popłynęła do mamy.
Siedzieliśmy potem jeszcze długo. Wieczorem przypiąłem rysunek magnesem do lodówki. Możesz komuś pozwolić do niego przybić.
Dziękuję wam, że byliście ze mną do samego końca.
