Sięgnęłam do kieszeni spodni i wyjęłam klucze: do furtki, do drzwi wejściowych, do skrzynki pocztowej i mały brelok w kształcie domu, który kupiliśmy z Markiem podczas pierwszego wspólnego wyjazdu do Gdańska. Marek sięgnął do swojej kieszeni i położył na stole kartę bankową, którą po śmierci babci schowałam do portfela. Monika dołączyła do niego chwilę później. Bank był otwarty do 19:00, a ja odpowiedziałam na pytanie o zaufanie do męża.
Płaszcz przyklejał mi się do ramion, gdy patrzyłam na zegarek – miałam 19 minut do zamknięcia. Kobieta z banku poprosiła mnie do stanowiska numer 3, a potem do gabinetu. Opuściła żaluzję do połowy i zapytała, czy Marek ma pełnomocnictwo do konta babci. Jedna z prawniczek często pracowała do późna, więc kazano mi do niej zadzwonić.
Potem Joanna – bo tak miała na imię – przez 20 minut zadawała pytania, na które wcześniej nigdy bym nie odpowiedziała. Bankowy samochód zawiózł mnie i Tomasza do centrum, a windą zjechaliśmy do podziemnej części budynku. Przenieśliśmy babcię do małego prywatnego pokoju. W jej książce leżała kartka: „Anno, jeśli czytasz ten list, ktoś w końcu zmusił cię, żebyś przestała godzić się na mniej niż zasługujesz”.
Odłożyłam list, a obok znalazłam dokumenty: potwierdzenie przelewu na 480 000 zł, kolejne na 200 000 zł i notarialne oświadczenie babci. Łącznie ponad milion 300 000 zł. Podłączyliśmy dokumenty do zabezpieczonego laptopa bankowego. Podniosłam telefon i zadzwoniłam do Joanny, która potwierdziła, że babcia założyła fundację i przekazała jej cały majątek.
Wartość planowanego finansowania wynosiła 900 000 zł. Poczułam, jak zimno wraca mi do dłoni. Włożyłam telefon do kieszeni i powiedziałam Markowi, że jeśli ma coś do powiedzenia, ma przyjść osobiście. Joanna weszła do jadalni, a ja powiedziałam: „Ponieważ za chwilę do niego wrócimy.
Dom należy do mnie”. Pokazałam mu potwierdzenie przelewu na 480 000 zł, a potem na 200 000 zł. Te same obrazy, lampy i meble stały wokół nas, ale wszystko już nie należało do nas. Weszłam do sypialni, a Marek stał przy biurku – krawat miał idealnie zawiązany, włosy starannie ułożone, przed sobą skórzany notes.
Powiedziałam mu, że pomysł, że babcia przyjęłaby 200 000 zł w gotówce bez pokwitowania, jest całkowicie niewiarygodny. Nie żądałam natychmiastowego zwrotu 200 000 zł przekazanych firmie – łącznie chodziło o 360 000 zł. Zwrócił się do mnie. Po 20 minutach wróciłyśmy do sali.
Powiedziałam, że Anna może zabrać swoje ubrania, rzeczy osobiste i 50 000 zł, bo to więcej, niż miała, kiedy się poznaliśmy. A jeśli próbował dostać się do rachunku? Joanna zaczęła pisać wiadomość do banku. Jeszcze tego dnia podeszłam do okna i wróciłam do pracy – nie do małego biura księgowego, z którego kiedyś zrezygnowałam, ale do własnej firmy doradczej.
Wzięłam do ręki list od babci i ponownie przeczytałam ostatnie zdanie.
