Mąż odurzał mnie co noc — udawałam, że biorę tabletki. To, co zobaczyłam, mnie przeraziło
Wersja przebudowana na podstawie przekazanego szkicu, z bardziej realistycznym przebiegiem wydarzeń i procedur prawnych.
1. Szklanka wody przed snem
Mam na imię Agata. Kiedy to wszystko się zaczęło, miałam trzydzieści cztery lata i uczyłam języka polskiego w jednym z warszawskich liceów. Byłam mężatką od trzech lat i naprawdę wierzyłam, że trafiłam na dobrego człowieka. Kamil pracował z domu jako programista, gotował, robił zakupy i zawsze pytał, jak minął mi dzień. Gdy wracałam zmęczona po sprawdzaniu klasówek albo zebraniu z rodzicami, czekała na mnie herbata i ciepły obiad. Każdego wieczoru przynosił też dwie kapsułki oraz szklankę wody.
— Trzeba dbać o zdrowie mojej nauczycielki — mówił, całując mnie w czoło.
Na początku nie widziałam w tym niczego niepokojącego. Kamil powiedział, że zamówił specjalny zestaw suplementów dla osób przemęczonych: magnez, witaminę D, witaminy z grupy B i coś ziołowego na spokojniejszy sen. Butelka wyglądała zwyczajnie, choć etykieta była wydrukowana małymi literami i nie rozpoznawałam nazwy producenta. Gdy zapytałam, gdzie je kupił, odpowiedział, że polecił mu je kolega interesujący się zdrowiem. Nie sprawdziłam tego. Ufałam mężowi bardziej niż nazwie na opakowaniu.
Przez pierwsze tygodnie rzeczywiście zasypiałam szybciej. Po całym dniu w szkole kładłam głowę na poduszce i niemal natychmiast odpływałam. Kamil cieszył się, że nareszcie odpoczywam, a ja byłam mu wdzięczna za troskę. Nie zauważyłam momentu, w którym spokojny sen zmienił się w ciężką, nieprzytomną ciemność. Zaczęłam budzić się po dziewięciu godzinach bardziej zmęczona niż wieczorem. Czasem potrzebowałam kilku minut, żeby przypomnieć sobie, jaki jest dzień.
Pierwsza luka w pamięci zdarzyła się podczas lekcji. Omawialiśmy z drugą klasą opowiadanie, które prowadziłam już wiele razy. Stałam przy tablicy, trzymając kredę, i nagle nie potrafiłam przypomnieć sobie nazwiska bohatera. Nie chodziło o zwykłe przejęzyczenie. W głowie miałam pustkę tak zupełną, jakby ktoś wyrwał kilka stron z dobrze znanej książki.
Jedna z uczennic podpowiedziała mi cicho. Zażartowałam, że człowiek po trzydziestce powinien częściej pić kawę, a klasa się roześmiała. Tylko ja wiedziałam, że nie było mi do śmiechu. W pokoju nauczycielskim długo patrzyłam później na plan zajęć, próbując przypomnieć sobie, co robiłam poprzedniego wieczoru. Pamiętałam kolację i szklankę wody. Potem nie pamiętałam już niczego.
2. Wiadomości, których nie napisałam
Kamil pierwszy zaczął zwracać uwagę na moją pamięć. Wspominał rozmowy, których nie potrafiłam sobie przypomnieć, i mówił, że ostatnio zgadzam się na różne rzeczy, a później zaprzeczam. Według niego sama zaproponowałam przemalowanie pokoju gościnnego i zrezygnowałam z weekendu u siostry. Kiedy protestowałam, uśmiechał się ze współczuciem. Tłumaczył, że pracuję za dużo i najwyraźniej rozmawiam z nim, będąc już na wpół śpiąca.
Niedługo później zauważyłam wysłane wiadomości, których nie pamiętałam. Do siostry napisałam, że nie przyjedziemy na jej urodziny, bo potrzebuję odpoczynku. Kasi, mojej najbliższej przyjaciółce, odwołałam sobotnią kawę. Wiadomości wyglądały prawie jak moje, ale nie używały określeń i znaków, które zwykle dodawałam. Były krótkie, chłodne i pozbawione błędów, które popełniałam, pisząc w pośpiechu.
— Pisałaś przed snem — powiedział Kamil. — Pokazywałaś mi nawet telefon.
Nie pamiętałam tego, ale zaczynałam już wątpić we własną ocenę. Gdy człowiek raz zapomni o czymś ważnym, kolejne wyjaśnienia łatwiej przyjmuje jako prawdziwe. Kamil nigdy nie podnosił głosu. Mówił spokojnie, cierpliwie, jak ktoś opiekujący się osobą przemęczoną i trochę zagubioną.
Potem pojawiły się siniaki. Najpierw niewielkie ślady na przedramieniu, później ciemniejszy na biodrze. Nie przypominałam sobie żadnego upadku ani uderzenia. Kamil obejrzał je z troską i umówił mnie do lekarki rodzinnej. Badania krwi nie wykazały anemii ani problemów z krzepnięciem.
Lekarka zapytała o stres, sen i samopoczucie. Kamil siedział obok i odpowiadał, zanim zdążyłam zebrać myśli. Powiedział, że ostatnio dużo pracuję, jestem rozdrażniona i często budzę się w nocy. To ostatnie nie było prawdą, bo zwykle nie budziłam się wcale. Zamiast mu przerwać, pozwoliłam, żeby mówił.
Otrzymałam zalecenie odpoczynku i łagodny lek przeciwlękowy do stosowania w razie potrzeby. Nie chciałam go brać, ponieważ nie czułam się osobą cierpiącą na lęk. Kamil odebrał jednak receptę i położył opakowanie obok suplementów. Powtarzał, że nie ma sensu walczyć ze stresem siłą woli. Po kilku dniach zaczęłam się bać nie tyle o własne zdrowie, ile o to, że naprawdę tracę kontrolę nad sobą.
Najbardziej niepokoiły mnie ubrania. Zasypiałam w starym bawełnianym podkoszulku, a rano budziłam się w koszuli nocnej albo piżamie, której nie wybierałam. Kamil twierdził, że przebieram się przez sen, ponieważ jest mi za gorąco. Za każdym razem brzmiał tak pewnie, że przyjmowałam jego wersję. Mimo to zaczęłam wieczorami układać ubrania w określony sposób, żeby rano sprawdzać, czy ktoś ich dotykał.
Nie wiedziałam jeszcze, że próbuję zostawiać ślady samej sobie.
3. Kasia zauważyła pierwsza
Kasia zadzwoniła do mnie podczas długiej przerwy. Znałyśmy się od studiów i należała do tych osób, które potrafiły po dwóch zdaniach usłyszeć, że coś jest nie tak. Powiedziała, że podczas ostatniego spotkania zachowywałam się dziwnie. Mówiłam wolniej niż zwykle, miałam szkliste oczy i kilka razy prawie zasnęłam przy stole.
— Wyglądałaś, jakbyś brała silne środki uspokajające — powiedziała. — Nie chcę cię straszyć, ale to nie było zwykłe zmęczenie.
Opowiedziałam jej o witaminach i leku przepisanym przez lekarkę. Kasia zapytała, czy widziałam oryginalne opakowanie suplementów i czy znam ich skład. Nie znałam. Po raz pierwszy usłyszałam własną historię wypowiedzianą na głos i zabrzmiała inaczej niż w domu. Mąż przynosił mi nieznane kapsułki, pilnował, żebym je połknęła, a ja budziłam się bez wspomnień i w innych ubraniach.
— Nie bierz ich dziś — powiedziała Kasia. — I umów się sama do innego lekarza.
Tamtego wieczoru powiedziałam Kamilowi, że boli mnie żołądek i nie chcę przyjmować suplementów. Zareagował znacznie ostrzej, niż się spodziewałam. Najpierw zażartował, że zachowuję się jak dziecko. Później usiadł na brzegu łóżka i powiedział, że nie powinnam przerywać kuracji, skoro wreszcie zaczęłam lepiej spać.
— Weź je teraz — powtórzył, podając mi szklankę.
— Wezmę później.
Przez moment patrzył na mnie bez uśmiechu. W jego twarzy pojawiło się coś, czego wcześniej nie widziałam: niepokój połączony ze złością. Zaraz potem znowu był troskliwym mężem. Otworzył dłoń i podał mi kapsułki.
Włożyłam je do ust, popiłam wodą i udawałam, że połykam. Jedną ukryłam między policzkiem a dziąsłem. Gdy Kamil wyszedł, wyplułam ją do chusteczki, włożyłam do małego woreczka i schowałam w kosmetyczce. Drugą rzeczywiście połknęłam, bo bałam się, że zauważy różnicę.
Tej nocy obudził mnie jego głos. Nie byłam całkowicie przytomna. Leżałam ciężka i oszołomiona, ale potrafiłam rozpoznać, że rozmawia przez telefon na korytarzu. Mówił cicho, dlatego usłyszałam tylko kilka słów.
— Dziś nie. Jest zbyt niespokojna… Nie, jutro powinno być dobrze.
Próbowałam unieść głowę, lecz ciało nie reagowało tak, jak powinno. Kamil wszedł do sypialni i stanął obok łóżka. Poczułam jego palce na moim nadgarstku, a potem dłoń przy twarzy. Sprawdzał mój oddech albo próbował upewnić się, czy śpię.
Rano powiedziałam sobie, że mogłam źle zrozumieć rozmowę. Jednak woreczek z kapsułką nadal znajdował się w kosmetyczce. Trzymałam go w dłoni, patrząc na człowieka przygotowującego mi w kuchni kawę. Wtedy po raz pierwszy pomyślałam, że nie jestem chora.
Być może ktoś robił wszystko, żebym tak się czuła.
4. Jedna kapsułka
Nie pojechałam tego dnia prosto do szkoły. Zadzwoniłam do wicedyrektorki i powiedziałam, że potrzebuję wolnego z powodów zdrowotnych. Potem spotkałam się z Kasią na parkingu przy przychodni. Gdy zobaczyła moją twarz, nie zadawała pytań. Objęła mnie, a ja dopiero wtedy zaczęłam płakać.
Lekarz, którego znalazła Kasia, wysłuchał mnie bez przerywania. Pokazałam mu kapsułkę, opisałam zaniki pamięci, senność, siniaki i zmianę ubrania. Powiedział, że nie może określić składu leku na podstawie wyglądu i że prywatna przychodnia nie przeprowadzi natychmiast pełnej analizy toksykologicznej. Zlecił jednak podstawowe badania oraz poradził, żebym nie wracała sama do domu, jeśli czuję się zagrożona.
Kasia chciała od razu zawieźć mnie na komisariat. Bałam się, że bez wyniku kapsułki i bez dowodu na to, co Kamil robił nocami, moja historia zabrzmi jak efekt zaburzeń pamięci. Ten właśnie lęk powstrzymywał mnie najbardziej. Człowiek, którego miałam oskarżyć, przez miesiące budował wersję wydarzeń, w której byłam przemęczona, niestabilna i zapominałam własne decyzje.
Zamiast wrócić do domu, pojechałam z Kasią do jej mieszkania. Kamilowi napisałam, że źle się czuję i nocuję u przyjaciółki. Zadzwonił niemal natychmiast. Pytał, co się stało, dokąd poszłam i czy wzięłam rano tabletki.
— Zostawiłaś je w domu — przypomniał.
— Jeden dzień niczego nie zmieni.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
— Przyjadę po ciebie — powiedział.
— Nie.
Było to pierwsze wyraźne „nie”, jakie wypowiedziałam od początku całej historii. Kamil zaczął mówić, że zachowuję się nierozsądnie, a Kasia od dawna źle na mnie wpływa. Później zmienił ton i zaczął prosić, żebym pozwoliła mu się mną zaopiekować. Na końcu zapytał, czy zabrałam coś z domu.
Rozłączyłam się.
Tej samej nocy otrzymałam alert z poczty elektronicznej, że ktoś próbuje zalogować się na moje konto z nowego urządzenia. Kilka minut później zniknęła możliwość odzyskania hasła przez dotychczasowy numer telefonu. Kamil znał moje kody i miał dostęp do telefonu w czasie, gdy byłam nieprzytomna. Nie wiedziałam, co zdążył przeczytać, usunąć albo wysłać w moim imieniu.
Poszłyśmy z Kasią na komisariat następnego ranka. Przedstawiłam zachowaną kapsułkę, wiadomości, historię logowań i nagranie rozmowy telefonicznej z Kamilem, w której pytał, czy coś zabrałam. Funkcjonariuszka prowadząca rozmowę nie obiecywała, że wszystko zostanie rozwiązane w ciągu kilku godzin. Powiedziała natomiast, że zestaw objawów, kontrolowanie leków oraz próby dostępu do moich kont wymagają poważnego potraktowania.
Złożyłam zawiadomienie.
Po raz pierwszy od miesięcy ktoś zapisał moje słowa jako fakty, które należy sprawdzić, a nie symptomy przemęczonej kobiety.
5. Zamknięta szuflada
Do wspólnego domu nie wróciłam już sama. Przez kilka dni mieszkałam u Kasi i chodziłam wyłącznie do pracy oraz lekarza. Policja zabezpieczyła kapsułkę do dalszych badań, a ja otrzymałam informacje o możliwościach ochrony przed kontaktem i zbliżaniem. Na początku wydawało mi się to przesadą. Nadal część mnie chciała wierzyć, że skład suplementów okaże się przypadkowym błędem, a Kamil miał jakieś rozsądne wyjaśnienie.
On tymczasem wysyłał wiadomości niemal bez przerwy. Jednego dnia pisał, że się o mnie martwi, drugiego oskarżał mnie o niszczenie małżeństwa. Twierdził, że Kasia manipuluje mną i chce nas rozdzielić. Gdy nie odpowiadałam, kontaktował się z moją mamą. Powiedział jej, że przechodzę załamanie nerwowe i uciekłam z domu po kłótni.
Mama zadzwoniła przestraszona. Dopiero wtedy opowiedziałam jej o lekach, lukach w pamięci i nocnej rozmowie. Przez dłuższą chwilę milczała. Potem powiedziała, że zawsze uważała Kamila za najbardziej troskliwego człowieka, jakiego znała.
— Ja też — odpowiedziałam.
Wstępna analiza kapsułki wykazała obecność środka o działaniu nasennym i uspokajającym, którego nie wymieniono na etykiecie. Nie była to dawka, po której człowiek zawsze natychmiast traci przytomność. Regularne stosowanie razem z innymi lekami mogło jednak powodować głęboki sen, spowolnienie, zaburzenia pamięci i dezorientację. Lekarz powiedział mi, że moje objawy są zgodne z długotrwałym przyjmowaniem takiej substancji.
Kiedy usłyszałam tę informację, nie poczułam ulgi. Prawda oznaczała, że nie traciłam rozumu. Oznaczała też, że mój mąż świadomie podawał mi lek, nie informując mnie o jego działaniu.
Prokuratura uznała, że istnieją podstawy do zabezpieczenia urządzeń i dokumentów mogących mieć związek ze sprawą. Nie uczestniczyłam w przeszukaniu. Dowiedziałam się później, że w gabinecie Kamila znaleziono kilka dysków, dwa telefony oraz zamkniętą szufladę, której wcześniej tak pilnował. W środku były zapasowe kapsułki, paragony, notatki dotyczące moich godzin snu i lista dat.
Na dyskach znajdowały się nagrania z naszej sypialni.
Nie musiałam oglądać wszystkiego. Funkcjonariuszka wyjaśniła mi jedynie tyle, ile było konieczne: Kamil nagrywał mnie, kiedy byłam pod wpływem środka i nie mogłam świadomie wyrazić zgody. Przestawiał moje ciało, zmieniał ubrania, robił fotografie i tworzył materiały przeznaczone do udostępniania w zamkniętych grupach internetowych. Część plików wysyłał odpłatnie.
Nie znaleziono dowodów, że zapraszał do domu obcych mężczyzn ani że ktoś poza nim miał ze mną fizyczny kontakt. Nie przyniosło mi to pocieszenia. Moje ciało i twarz stały się dla niego treścią, którą mógł urządzać, fotografować i sprzedawać. Robił to w sypialni, w której każdego wieczoru mówił, że mnie kocha.
Nie potrafiłam przestać myśleć o jednym szczególe: za każdym razem najpierw przynosił mi szklankę wody.
6. Człowiek, którego znałam
Kamil został zatrzymany i przesłuchany. Początkowo twierdził, że suplementy kupił legalnie i sam nie znał ich dokładnego składu. Nagrania próbował przedstawiać jako element naszego życia małżeńskiego, na który kiedyś miałam się zgodzić. Nie istniała jednak żadna moja wiadomość ani nagranie potwierdzające taką zgodę. Były za to notatki o dawkach, pliki tworzone w godzinach, gdy spałam, i rozmowy, w których zapewniał odbiorców, że o niczym nie wiem.
Dostał zakaz kontaktowania się ze mną. Mimo to próbował zadzwonić z obcego numeru. Odebrałam, ponieważ sądziłam, że dzwoni szkoła albo lekarz.
— Agata, musisz mnie wysłuchać — powiedział. — To nie wygląda tak, jak myślisz.
Jego głos brzmiał znajomo. Spokojnie, ciepło, prawie tak samo jak wtedy, gdy pytał o moich uczniów i przynosił kolację. Przez kilka sekund mój organizm zareagował na niego jak dawniej. Poczułam odruchową potrzebę, żeby pozwolić mu wszystko wyjaśnić.
— Podawałeś mi lek bez mojej wiedzy — powiedziałam.
— Chciałem, żebyś lepiej spała.
— Nagrywałeś mnie.
— Nigdy nie chciałem cię skrzywdzić.
— Sprzedawałeś te nagrania obcym ludziom.
Wtedy przestał zaprzeczać. Powiedział, że na początku chodziło tylko o jedną grupę w internecie, później ktoś zaproponował pieniądze. Tłumaczył, że mieliśmy większe wydatki, choć nasze rachunki nie wskazywały na żadne poważne problemy. Używał słów „materiały” i „dodatkowy dochód”, jakby mówił o projekcie komputerowym, a nie o własnej żonie.
— Przecież spałaś — powiedział w końcu. — Niczego nie czułaś.
To zdanie zakończyło rozmowę.
Nie powiedziałam mu, że cierpiałam, że życzę mu śmierci ani że nigdy mu nie wybaczę. Nie miałam już siły na wielkie słowa. Rozłączyłam się i przekazałam numer prowadzącej sprawę funkcjonariuszce.
Przez wiele tygodni nie mogłam zasnąć bez zapalonej lampki. Każdy dźwięk na korytarzu przypominał mi jego kroki. Bałam się tabletek przeciwbólowych, herbaty przygotowanej przez kogoś innego i nawet zwykłej szklanki wody stojącej przy łóżku. W pracy wróciłam do lekcji, ale nie mówiłam uczniom, dlaczego zniknęłam na kilka dni.
Powiedziałam tylko, że miałam problemy zdrowotne.
Jedna z uczennic została po zajęciach i zapytała, czy może mi pomóc zanieść książki. Była to drobna rzecz, lecz wtedy niemal się rozpłakałam. Przez miesiące żyłam w świecie, w którym każdy gest troski mógł ukrywać kontrolę. Musiałam nauczyć się od nowa, że nie każda pomoc ma drugie dno.
7. Sprawa, która nie skończyła się w jeden dzień
Postępowanie trwało ponad rok. Biegli analizowali urządzenia, historię kont, pliki i korespondencję. Ustalono kilka osób, które otrzymywały lub kupowały materiały. Nie znałam ich nazwisk i nie chciałam ich poznawać. Każda nowa informacja sprawiała, że ponownie czułam się obserwowana, choć mieszkałam już w innym miejscu.
Musiałam wielokrotnie opowiadać o objawach, lekach i tym, jak Kamil kontrolował moje wieczory. Nie było dwunastoosobowej ławy przysięgłych ani jednego dnia, po którym wszystkie pytania nagle zniknęły. Były przesłuchania, opinie specjalistów, pisma i terminy przesuwane o kolejne tygodnie. Najtrudniejsze było to, że procedura potrzebowała szczegółów, o których ja chciałam zapomnieć.
Prokuratura oskarżyła Kamila między innymi o podawanie mi substancji bez mojej zgody, wykorzystywanie stanu, w którym nie mogłam świadomie decydować, oraz utrwalanie i rozpowszechnianie intymnych materiałów. Jego obrońca próbował dowodzić, że nasze małżeństwo miało niestandardowe zasady. Nie potrafił jednak wyjaśnić, po co Kamil ukrywał skład kapsułek, fałszował moje wiadomości i zapisywał godziny, w których miałam być nieprzytomna.
Sąd skazał go na wieloletnią karę pozbawienia wolności. Gdy usłyszałam wyrok, nie poczułam zwycięstwa. Żaden wymiar kary nie mógł oddać mi miesięcy, których nie pamiętałam, ani pewności, że bezpiecznie zasypiam we własnym łóżku. Wyrok oznaczał jedynie, że to, co się wydarzyło, zostało nazwane przestępstwem, a nie małżeńskim nieporozumieniem.
Rozwód był znacznie mniej dramatyczny. Nie walczyłam o każdą rzecz z domu. Chciałam odzyskać dokumenty, książki, pamiątki rodzinne i pieniądze potrzebne do rozpoczęcia życia w innym miejscu. Dom sprzedano po uregulowaniu kwestii własności, ponieważ nie potrafiłam sobie wyobrazić powrotu do sypialni, w której byłam dla Kamila bardziej przedmiotem niż człowiekiem.
Przeprowadziłam się do Wrocławia. Znalazłam pracę w liceum, wynajęłam dwupokojowe mieszkanie na spokojnym osiedlu i rozpoczęłam terapię u specjalistki zajmującej się traumą. Kasia pomogła mi spakować rzeczy i została przez pierwszych kilka dni. Mama dzwoniła codziennie, ale nauczyła się nie pytać, czy już „wróciłam do normalności”.
Nie wracałam.
Budowałam inne życie, w którym normalność miała nowe znaczenie.
8. Pierwsza spokojna noc
Na początku sprawdzałam zamki po kilka razy. W sypialni zamontowałam prostą kamerę skierowaną na drzwi, choć terapeutka ostrzegała, że ciągłe kontrolowanie obrazu może wzmacniać lęk. Nie potrafiłam jednak od razu z niej zrezygnować. Potrzebowałam wiedzieć, że tym razem urządzenie należy do mnie i tylko ja decyduję, kiedy działa.
Nie zaczęłam nowego związku. Nie byłam gotowa, a z czasem przestałam traktować samotność jako problem wymagający natychmiastowego rozwiązania. Spotykałam się z koleżankami z pracy, chodziłam na długie spacery i odwiedzałam Kasię w Warszawie. Najtrudniejsze były wieczory. Kiedy gasły światła, moje ciało nadal czekało na dźwięk kroków za drzwiami.
Pewnej nocy obudziłam się kilka minut po trzeciej. W mieszkaniu było cicho. Spojrzałam na telefon, na którym zwykle sprawdzałam obraz z kamery, ale nie otworzyłam aplikacji. Leżałam przez chwilę, słuchając deszczu uderzającego o parapet.
Nie wstałam, żeby sprawdzić zamek.
Nie włączyłam światła.
Położyłam głowę z powrotem na poduszce i zasnęłam.
Rano obudziłam się o siódmej trzydzieści. Przez kilka sekund nie rozumiałam, dlaczego czuję coś niezwykłego. Potem dotarło do mnie, że po raz pierwszy od wielu miesięcy przespałam noc bez sprawdzania drzwi, telefonu i własnego ubrania. Miałam na sobie tę samą piżamę, w której położyłam się wieczorem.
Usiadłam na brzegu łóżka i zaczęłam płakać. Nie był to płacz ze strachu ani rozpaczy. Nikt nie zadzwonił, żeby powiedzieć, że sprawa została ostatecznie zamknięta. Nie wydarzyło się nic, co można byłoby pokazać jako wielki finał.
Po prostu obudziłam się we własnym mieszkaniu i wiedziałam, co wydarzyło się poprzedniego wieczoru.
Zrobiłam kawę i stanęłam przy oknie. Na dole ludzie prowadzili dzieci do szkoły, ktoś wyprowadzał psa, a starsza kobieta kłóciła się z kierowcą dostawczego samochodu. Świat wyglądał zwyczajnie. Przez długi czas wydawało mi się, że zwyczajność została mi odebrana na zawsze.
Kamil przez wiele miesięcy przekonywał mnie, że nie mogę ufać własnej pamięci, własnemu ciału ani temu, co czuję. Najtrudniejszą częścią mojego życia po nim nie było nauczenie się nienawiści. Było nią odzyskanie zaufania do samej siebie.
Każdego wieczoru przynosił mi kapsułki i mówił, że robi to z miłości.
Dziś sama nalewam sobie wodę.
I zanim ją wypiję, nie muszę już patrzeć, czy ktoś obserwuje, jak połykam.
