Kiedy znieczulenie po operacji zaczynało ustępować, obraz przed moimi oczami najpierw się zamazywał, a potem wracał do ostrości. Przez maskę tlenową widziałam moją mamę i starszą siostrę, które siedziały przy łóżku. Mama wypuściła wstrzymywany oddech i delikatnie się uśmiechnęła. Operacja się udała.
Zanim zasnęłam, zdążyłam jeszcze zapisać na jej dłoni dopisek do planu: biuro, fałszywy dowód. Mama mocno ścisnęła moją rękę na znak, że zrozumiała. Usunięcie złośliwej choroby z mojego ciała zajęło cztery godziny. Ale pozbycie się toksycznych ludzi, którzy przykleili się do mojego życia, zajęło mi cały miesiąc.
Wszystko zaczęło się dokładnie miesiąc wcześniej. To było zwykłe środowe popołudnie. Wzięłam pół dnia wolnego, żeby odebrać wyniki badań. Lekarz nie miał dobrych wieści.
To był rak we wczesnym stadium, ale dzięki wczesnemu wykryciu operacja miała wystarczyć, żeby uratować mi życie. Kiedy wychodziłam ze szpitala, nogi się pode mną uginały. Chciałam zadzwonić do męża, ale postanowiłam powiedzieć mu o wszystkim wieczorem, twarzą w twarz. Kiedy otworzyłam drzwi wejściowe, w domu panowała dziwna cisza.
W salonie nikogo nie było, a drzwi do sypialni były lekko uchylone. Zza nich usłyszałam głosy męża i teściowej. – Mamo, powiedziałem Justynie, żebyśmy zrobili fałszywy dowód z jej zdjęciem na moje dane. Założy maseczkę i okulary i nikt się nie zorientuje.
– O mój Radosław, jaki ty jesteś mądry. – Jak tylko ona wejdzie na salę operacyjną, my we trójkę pojedziemy sfinalizować umowę i od razu znikamy. Serce spadło mi do samych stóp. Skąd oni wiedzieli o mojej operacji?
Szpital pewnie wysłał SMS na numer osoby upoważnionej. Stałam jak wryta. Z telefonu w trybie głośnomówiącym dobiegł mnie nieznajomy kobiecy głos. Justyna, koleżanka z pracy mojego męża.
– Kochanie, ja już kupiłam sukienki na Wyspy Kanaryjskie. Jak tylko dostaniemy pieniądze, musisz przyjechać prosto do mnie. – Oczywiście. Walizki czekają w garażu.
– Jak sprzedamy mieszkanie, będziemy żyć jak królowie. Nie popłynęła ani jedna łza. W mojej głowie zapanował lodowaty chłód. Sprawię, że ich życie stanie się pasmem nieszczęść.
Bezszelestnie wyjęłam smartfon i włączyłam nagrywanie. Potem wyszłam z domu i wróciłam dopiero wieczorem. Przywitałam męża przy stole, jakby nic się nie stało. – Byłeś dzisiaj w szpitalu.
Jakie wyniki? – Wczesne stadium. Muszę mieć operację. – O Boże kochanie, jak ci musiało być ciężko.
Nie martw się, będę przy tobie. Patrząc na jego obłudną twarz, miałam ochotę zwymiotować, ale powstrzymałam się. – Lekarz powiedział, żebym unikała stresu. Przez jakiś czas będziesz musiał zająć się wszystkimi domowymi obowiązkami.
– Oczywiście. Ty tylko dbaj o siebie. Od następnego dnia sceneria w domu całkowicie się zmieniła. Rano siadałam na kanapie w salonie i mówiłam mężowi, żeby wyczyścił toaletę i umył podłogę.
Sprzątał w gumowych rękawicach, a ja patrzyłam na jego plecy i prychałam pod nosem. W duchu pewnie odliczał dni do mojej operacji. Z sypialni wyszła teściowa. – Dziecko, dlaczego tak go męczysz od samego rana?
Chłopak musi iść do pracy. – Teściowo, jestem chora. Lekarz zalecił absolutny odpoczynek. Zresztą nie mam apetytu.
Zamówię sobie catering dietetyczny, a teściowa niech sama coś przygotuje. – Co ty powiedziałaś? – Jestem chora i jeśli będę się stresować, nie wiadomo, co się może stać. Już myślałam o zmianie beneficjenta mojego ubezpieczenia na życie.
Jeśli teściowa będzie mnie dalej stresować, natychmiast zadzwonię do ubezpieczyciela. Teściowa zaniemówiła, jakby połknęła język. Kilka dni później wpadła moja szwagierka. Zawsze przychodziła z pustymi rękami i kręciła się koło mojej toaletki i szafy.
– Bratowo, jak się czujesz? Radek bardzo się martwi twoją operacją. – Siostrzyczko, co ty opowiadasz? On o wszystko doskonale dba, prawda, kochanie?
– No tak, oczywiście. – Ojej, bratowo, to wspaniale. A nasza mama mówiła, że twoi rodzice na pewno się martwią i zastanawiała się, czy nie powinniśmy im wysłać jakiejś bonbonierki. W duchu wybuchnęłam śmiechem.
Udawali troskę, a w głębi duszy knuli. – Dajcie spokój, teściowo. Moja mama poczułaby się jeszcze bardziej niezręcznie. A właśnie.
W tym miesiącu nie będzie dla teściowej kieszonkowego. – Co? Ale dlaczego? – Jestem chora.
Koszty leczenia są duże, a po operacji będę musiała przejść rehabilitację. Teściowa ma przecież swoje oszczędności. Niech z nich korzysta. – Ale jakie oszczędności?
Przecież to pieniądze na czarną godzinę. – Jeśli teściowej się nie podoba, niech prosi Radka. Kochanie, dasz mamie pieniądze ze swoich oszczędności? – Jakich oszczędności?
Ja nie mam żadnych. – Jak to nie masz? A gdzie są pieniądze, które zostały po opłaceniu ubezpieczenia samochodu w zeszłym miesiącu? Daj jej z tego.
Jestem zmęczona, idę się położyć. Załatwcie to między sobą. Trzasnęłam drzwiami tak głośno, że aż huknęło. Tego popołudnia zadzwoniła moja starsza siostra.
– Ty naprawdę masz tę operację? Twój głos brzmi jakoś dziwnie energicznie. – Siostro, pojutrze kładę się do szpitala. Ale operacja to jedno.
Mam coś pilniejszego. Masz czas wieczorem? Zabierz mamę i przyjdźcie do kawiarni koło mojego domu. – Co się dzieje?
A twój mąż? – On teraz czyści toaletę. Do zobaczenia. Wieczorem spotkałam się z mamą i siostrą.
Gdy tylko usiadłyśmy w kącie kawiarni, wyjęłam z torby kopertę z dokumentami i mały pendrive. – Co to wszystko jest? – Mamo, w dniu mojej operacji ten drań zamierza sprzedać mieszkanie i uciec. – Co?
Oszalał? Jak on może sprzedać mieszkanie, które jest na ciebie? – Sfałszują dokumenty, zrobią fałszywy dowód z moimi danymi i jej zdjęciem. Jak tylko pojawi się kupiec, podpiszą umowę w czasie mojej operacji i wyjadą z kraju.
– Co za parszywe dranie. Zaraz tam pójdę, złapię go za fraki. – Mamo, uspokój się. Jeśli zrobimy awanturę, damy im czas na zatarcie śladów.
Mocno chwyciłam dłoń mamy. Na pendrive’ie były nagrania z kamery samochodowej i rozmów z kochanką. Zastrzegłam też dowód i zablokowałam możliwość wydawania pełnomocnictw moim imieniem. – To jest instrukcja dla was.
Musicie działać zgodnie z planem w czasie mojej operacji. – Dobrze, rozumiem. Ty się nie martw i skup się na operacji. A my tym draniom tak dołożymy, że się nie pozbierają.
Wieczorem, tydzień przed operacją, mąż wrócił do domu podśpiewując. – Coś dobrego cię spotkało? – Pogoda jest ładna. Cieszę się na myśl, że twoja operacja się uda.
– Ach, tak. To dobrze. Zrób porządek w mojej szafie. Kiedy będę w szpitalu, ciężko ci będzie znaleźć moje rzeczy.
– Dobrze, kochanie. Kiedy poszedł pod prysznic, otworzyłam jego telefon. Znałam hasło. W galerii i wiadomościach znalazłam rozmowy z agentem nieruchomości.
Data finalizacji transakcji dokładnie pokrywała się z datą mojej operacji. Były też wiadomości od Justyny:
– Kochanie, a co jeśli w biurze zorientują się, że dowód jest fałszywy? Tak się denerwuję. – Nie martw się.
Moja mama będzie obok i zagada, a ja będę udawał idealnego męża. Jak tylko pieniądze wpłyną, bierz taksówkę i jedź prosto na lotnisko. Prychnęłam. Ich żałosne knowania były wręcz wzruszające.
W noc przed operacją spakowałam walizkę. Teściowa wsadziła głowę do sypialni. – Spakowałaś się już? Jutro rano wcześnie musisz jechać.
– Tak, teściowo. Jutrzejsza operacja będzie długa. Niech teściowa nie przyjeżdża do szpitala, niech odpoczywa w domu. – Ale jak to mam nie przyjeżdżać?
Synowa ma taką poważną operację. Muszę być z synem. W końcu nadszedł dzień operacji. Przebrałam się w szpitalną piżamę i położyłam na łóżku.
Przez kroplówkę napływały środki uspokajające. Głowa stała się ciężka. Mąż i teściowa myśleli, że już śpię. Z końca łóżka dobiegały mnie szepty.
– Mamo, Justyna z fałszywym dowodem już czeka w biurze. Jak tylko dostaniemy pieniądze, jedziemy na lotnisko. – Dobrze, dobrze. Jak tylko zobaczymy, że podają jej narkozę, bierzemy taksówkę.
Ich głosy dźwięczały mi w uszach wyjątkowo wyraźnie. Poczułam, jak cicho wymykają się z pokoju. W tej samej chwili weszły moja mama i siostra. Mama pogłaskała mnie po głowie.
– Córeczko, mama jest tutaj. Śpij spokojnie. Zebrałam ostatnie siły. Otworzyłam dłoń mamy i powoli, ale z naciskiem napisałam palcem dwa słowa: biuro, fałszywy dowód.
Mama mocno ścisnęła moją dłoń. – Rozumiem. Wszystko rozumiem. Śpij spokojnie.
Kiedy ja byłam przewożona na stół operacyjny, na zewnątrz działy się rzeczy o wiele bardziej spektakularne, niż przewidywał mój scenariusz. Mąż i teściowa pędzili taksówką do biura nieruchomości. Nie mieli pojęcia, że miejsce, do którego zmierzają, to nie brama na Wyspy Kanaryjskie, tylko ekspresowy pociąg do piekła. Pierwsza do akcji wkroczyła moja siostra.
W momencie, gdy wjechałam na salę operacyjną, weszła do naszego mieszkania, używając kodu do zamka. Ukryła się w szafie w sypialni i czekała. Nie minęło pół godziny, gdy usłyszała dźwięk wpisywanego kodu. Do środka weszła moja szwagierka.
Z rozłożoną wielką walizką weszła do sypialni, otworzyła szufladę toaletki, zabrała zegarek i biżuterię, które dostałam w prezencie ślubnym, a potem zaczęła wyjmować z szafy markowe torebki. Siostra obserwowała ją przez szparę, a w odpowiednim momencie otworzyła drzwi szafy na oścież. – Hej, co ty robisz w cudzym domu? – O matko, szwagierko?
Co ty tu robisz? – To dom mojej siostry. A ta walizka? Pakujesz wszystko, co popadnie.
– Ależ skąd? To ta torebka, którą bratowa kiedyś obiecała mi dać. – Co za bzdury. Myślisz, że moja siostra jest szalona, żeby dawać ci torebkę wartą kilka tysięcy złotych?
To jest kradzież. Siostra chwyciła szwagierkę za nadgarstek, zabrała jej telefon i związała kablem od odkurzacza. Wezwała policję. Szwagierka płakała i błagała, ale siostra nie mrugnęła okiem.
Po przyjeździe policji pojechała do biura nieruchomości, gdzie czekała już mama. W biurze przy stole siedziała para kupujących, a naprzeciwko nich mój mąż, teściowa i kochanka w dużych okularach przeciwsłonecznych i maseczce. Ze strachu przed zdemaskowaniem nie podnosiła głowy. – Pani sprzedająca, słyszałem, że ma pani wyznaczoną operację.
– Tak, to tylko prosty zabieg. Nasza synowa ma jeszcze ostrą grypę, ledwo żyje. Nie może zdjąć maseczki, żeby nikogo nie zarazić. – Hm, zdjęcie w dowodzie trochę się różni od pani wyglądu.
Mogłaby pani na chwilę zdjąć maseczkę? – Panie agencie, moja żona ma bardzo ciężką grypę. Jeszcze kogoś zarazi. Agent nie miał pewnej miny, ale kupujący skinął głową, że nie ma problemu.
Mąż wyjął podrobiony dokument z moim podpisem i przyłożył pieczątkę. Ręka mu drżała. Pieczątka niemal dotknęła papieru, gdy drzwi biura otworzyły się z hukiem. – Natychmiast przestań.
Ręce precz od tego, oszuście. Na donośny głos mojej mamy wszyscy spojrzeli w jej stronę. Za nią stała moja siostra. – Teściowo, co pani tu robi?
Mąż z przerażenia upuścił pieczątkę. Mama podeszła do stołu i zrzuciła na podłogę wszystkie sfałszowane dokumenty. – Moja córka leży na stole operacyjnym, a ty co tu wyprawiasz? Sprzedajesz potajemnie mieszkanie?
Emigrujesz, ty podły draniu? – Teściowo, to nieporozumienie. Żona o wszystkim wiedziała. – Nieporozumienie?
Myślisz, że moja siostra nie wiedziała, że potajemnie sfałszowałeś dokumenty? – Siostra chwyciła sfałszowany dowód. – Proszę pana, ta kobieta to nie jest moja siostra. To oszustka, która próbuje sprzedać mieszkanie, podszywając się pod kogoś innego.
Proszę natychmiast przerwać transakcję. Kupujący wyłączyli aplikację bankową i schowali telefony. Justyna wstała i zaczęła cofać się do drzwi. Siostra zerwała jej maseczkę i okulary.
– To naprawdę nie właścicielka. To jacyś oszuści. Chcieli mnie oszukać na półtora miliona. Kochanie, dzwoń na policję!
Mąż upadł na kolana. – Przepraszam pana. Potrzebowałem pilnie pieniędzy. Zwrócę zadatek.
Tylko nie dzwon na policję. – Panie, mój syn popełnił błąd. Przecież jesteśmy rodziną. – Jak śmiesz używać słowa „rodzina”?
W dniu operacji mojej córki wbiliście jej nóż w plecy. Dzisiaj was zniszczę. – Już wezwana. Zaraz tu będą.
Wy oszuści, cudzołożnicy. Dzisiaj zamiast na lotnisko pojedziecie do aresztu. Justyna osunęła się na podłogę i zaczęła głośno płakać. Teściowa zawodziła nad swoim losem.
Biuro zamieniło się w pobojowisko. Syreny policyjne słychać było coraz bliżej. Na komisariacie cała trójka początkowo zachowywała się bardzo pewnie. Mąż udawał niewiniątko.
– Panie oficerze, to nieporozumienie. Moja żona jest w szpitalu, ja tylko próbowałem w jej imieniu sfinalizować umowę. – Rodzinne nieporozumienie, powiadacie? Jeśli to umowa w zastępstwie, powinniście mieć notarialne pełnomocnictwo.
A co to za dowód? Zdjęcie tej pani, a imię i PESEL chorej żony. Fałszerstwo dokumentów państwowych. Do tego próba wyłudzenia miliona 350 tysięcy złotych.
Grubo się w to wplątaliście. Justyna zerwała się z krzesła. – Panie oficerze, ja nic nie wiem. To ten pan wszystko zorganizował.
Poprosił mnie tylko o zdjęcie. – Co ty wygadujesz? To ty wpadłaś na ten pomysł. Mówiłaś, że będziesz udawać moją żonę.
– To ty obiecywałeś, że będę żyła jak pączek w maśle. Teściowa rzuciła się na Justynę i chwyciła ją za włosy. Justyna złapała teściową za ubranie. Dwie kobiety tarzały się po podłodze komisariatu, a policjanci musieli je rozdzielać.
To był prawdziwy cyrk. Policjant przyjrzał się podrobionej pieczątce i pełnomocnictwu. – Pana żona miesiąc temu zastrzegła sobie możliwość wydawania odpisów i pełnomocnictw. Wszystko jest zablokowane.
A pieczątka minimalnie różni się od wzoru zarejestrowanego w urzędzie. Wygląda na to, że wyrobił ją pan na lewo. Poświadczenie notarialne też jest sfałszowane. Z pokoju wyszedł kupujący.
– Ty oszuście, przez ciebie o mało nie zostałem oszukany na półtora miliona. Natychmiast oddawaj zadatek. A za zerwanie umowy należy mi się podwójny zwrot. Składam wniosek o zajęcie komornicze twojego konta.
Szykuj 300 tysięcy. – Panie, skąd ja wezmę 300 tysięcy? Mam na koncie niecałe 20. W tym zamieszaniu drzwi komisariatu się otworzyły.
Policjant wprowadził moją szwagierkę w kajdankach. – Mamo, Radek, ratujcie mnie! Ta córka zgłosiła mnie za włamanie. Teściowa i mąż nie podnieśli nawet głów.
Szwagierka została zaprowadzona do pokoju przesłuchań, głośno płacząc. Po kilku dniach zostałam wypisana ze szpitala. Razem z siostrą pojechałam do aresztu śledczego. Za szklaną szybą mąż wyglądał, jakby postarzał się o dziesięć lat.
– Kochanie, jak się czujesz? Operacja się udała? – Czuję się świetnie. Patrząc na twoją twarz, od razu mi lepiej.
– O Boże, oszalałem. To wszystko przez Justynę. To ona mnie namówiła. Co się stało, to się nie odstanie.
Wycofaj pozew, proszę. Kupujący zajął mi wszystkie konta. Nie mam nawet na adwokata. Porozmawiaj z teściową.
– Myślisz, że jestem szalona, żeby wycofywać pozew? Właśnie złożyłam pozew o rozwód z orzeczeniem o winie i żądaniem zadośćuczynienia. A przeciwko Justynie pozew za zdradę. – Rozwód?
Naprawdę musisz posuwać się aż tak daleko? To ty zniszczyłaś naszą rodzinę. – To ty, próbując potajemnie sprzedać mój dom i uciec w dniu mojej operacji, doprowadziłeś do rozpadu. Ja tylko dochodzę swoich praw.
Chciałeś jechać na Wyspy Kanaryjskie? No to jedz więzienny chleb i śnij o nich w areszcie. Nie pokazuj mi się więcej na oczy. Zostawiłam za sobą jego zawodzenie i wyszłam bez żalu.
Gdy rana pooperacyjna się zagoiła, rozpoczęła się prawdziwa, legalna zemsta. Pierwsze pismo trafiło do firmy, w której pracowała Justyna. Złożyłam pozew o odszkodowanie za zdradę wraz z wnioskiem o zajęcie jej wynagrodzenia. Gdy dokumenty dotarły do działu kadr, wybuchł skandal.
Na anonimowym forum firmowym rozeszła się plotka o ich romansie i próbie sprzedaży mieszkania. Pewnego dnia zadzwonił nieznany numer. – Pani Elżbieto, to ja, Justyna. Czy nie mogłaby pani darować mi tego jednego razu?
Dziś dostałam wezwanie na komisję dyscyplinarną. Grozi mi zwolnienie. Ludzie w pracy wytykają mnie palcami. – I co z tego?
Skoro sprawiłaś, że w cudzych oczach pojawiły się łzy, to w twoich powinny pojawić się krwawe. To normalne. – Radek mówił, że się mną zaopiekuje. Ja nie wiedziałam, że to takie poważne przestępstwo.
– Sfałszowałaś mój dowód, udawałaś mnie i próbowałaś sprzedać mieszkanie. Myślisz, że skończy się na zwolnieniu? Fałszerstwo dokumentów państwowych to nie grzywna. Pójdziesz do więzienia.
– Proszę, wycofaj pozew. Będę pracować całe życie, żeby spłacić dług. – Będziesz spać na ulicy czy nie, to mnie nie obchodzi. Jeśli zadzwonisz jeszcze raz, zgłoszę cię za nękanie.
Rozłączyłam się. Justyna została zwolniona z pracy. Musiała zapłacić mi odszkodowanie, na co poszła cała kaucja za jej kawalerkę. Podobno skończyła, tułając się po noclegowniach.
Sytuacja męża w areszcie była jeszcze gorsza. Kupujący pozwał go o zwrot podwójnego zadatku. Mąż zadzwonił z aresztu. – Kochanie, jak się czujesz?
Wyszłaś już ze szpitala? – Jem dobrze, śpię dobrze. A ty? Jedzenie w areszcie ci smakuje?
– Czy naprawdę musisz być taka okrutna? Zostałem pozwany. Wszystkie konta mam zablokowane. Dostałem wypowiedzenie z pracy.
Nie mam nawet na mydło. – Gdzie się podziała twoja przyzwoitość? Ty, który próbowałeś sprzedać mój dom i uciec z kochanką. Dlaczego miałabym ci pomagać?
– Czy nie mogłabyś spotkać się z kupującym i poprosić o litość? – Skoro twoje konta są zablokowane, to z czego zamierzasz zapłacić mi zadośćuczynienie za zdradę? – Co? Ty pozwałaś mnie też o zadośćuczynienie?
– Oczywiście. Jutro pozew rozwodowy dotrze do aresztu. Twój majątek przejmę jako odszkodowanie, a ty wyjdziesz jako bankrut z długiem. – Porozmawiaj z teściową.
Ona widziała się z kupującymi. – Teściowa, moja mama na dźwięk twojego imienia dostaje drgawek. Nie waż się więcej wspominać o naszej rodzinie. Satysfakcja, którą poczułam, była nie do opisania.
Minęło kilka miesięcy. Rozpoczął się proces karny. Mąż, teściowa i Justyna w zielonych strojach więziennych stali obok siebie na ławie oskarżonych. Sędzia odczytał wyrok.
Wina oskarżonych, którzy przedstawili fałszywe pełnomocnictwo, fałszywy dowód osobisty i fałszywą pieczątkę, próbując wyłudzić milion 350 tysięcy złotych, została uznana za bardzo wysoką. Mąż i teściowa zostali skazani na sześć lat więzienia. Justyna jako współwinna – na trzy lata. Sala sądowa zamieniła się w pobojowisko.
Teściowa rzuciła się na Justynę, strażnicy musieli je rozdzielać. Jedna osoba uniknęła więzienia. Moja szwagierka dostała dziesięć miesięcy w zawieszeniu na dwa lata. Nie miała pojęcia, że to będzie początek jej prawdziwego piekła.
Kilka dni po procesie pojechałam do więzienia. Za szybą siedzieli mąż i teściowa w więziennych strojach. – Ty jędzo, myślisz, że jak nas wsadziłaś do więzienia, to będziesz spała spokojnie? – Tak, teściowo.
Spałam. Bardzo dobrze. Wpłać nam chociaż pieniądze na wypiskę. Tutejsze jedzenie jest niejadalne.
– Teściowo, dlaczego mam płacić za jedzenie oszustów? O pieniądze proszę prosić szwagierkę, która na zewnątrz czyści grille. – Naprawdę musisz być taka bezwzględna? Kupujący zajął mi pensję i odprawę.
Do tego ty pozwałaś mnie o odszkodowanie. – Wyrok sądu już zapadł. Nie dostaniesz ode mnie ani grosza. – Kochanie, przepraszam.
Jak wyjdę, będę ci służył. Sprzedaj mieszkanie i spłać mój dług, proszę. – Dlaczego mam sprzedawać mieszkanie? To mój dom.
Ty i teściowa, jak odsiedzicie wyroki, na zewnątrz czeka was piekło. Cieszcie się, że tu macie co jeść. Wyszłam bez żalu. To był moment, w którym wszystkie więzy zostały ostatecznie zerwane.
Mieszkanie pozostało w całości moją własnością. Spakowałam walizki, żeby pojechać w podróż, którą obiecałam mamie i siostrze. – Mamo, siostro, macie paszporty i bilety? – Wszystko mam.
Dzięki tobie ta stara matka poleci pierwszą klasą. – Ale naprawdę tam lecimy? – Oczywiście. Tam, gdzie ci dranie chcieli uciec za pieniądze ze sprzedaży mojego domu.
My polecimy i będziemy się świetnie bawić. Siedzimy teraz w saloniku pierwszej klasy na lotnisku Chopina. Naszym celem są Wyspy Kanaryjskie. Ja lecę na własny koszt.
Z klasą i w wielkim stylu. Z głośników rozległ się komunikat o rozpoczęciu boardingu. – Dobrze, mamo, siostro, jeśli dopiłyście szampana, chodźmy na pokład. Wstałam i poprawiłam nowe okulary przeciwsłoneczne.
Moje kroki były lekkie, jakbym stąpała po chmurach. Moje przyszłe życie będzie tak czyste jak błękitne morze u wybrzeży Wysp Kanaryjskich.
