Zamarłam, słysząc w słuchawce słowa agentki ubezpieczeniowej. Mój mąż Szymon, człowiek, z którym przeżyłam pięć lat, właśnie próbował przepisać na siebie moją polisę na życie o wartości czterdziestu milionów złotych. Podrobił mój podpis, załatwił notariusza i dodał klauzulę o natychmiastowej wypłacie, gdyby spotkało mnie coś fatalnego. Od trzech lat, od śmierci moich rodziców, Szymon zmienił się nie do poznania.
Zimny, oschły, wiecznie zajęty. Wiedziałam, że coś jest nie tak, ale nie sądziłam, że planuje moją śmierć. Chwilę po telefonie usłyszałam warkot samochodu na podjeździe. To on.
Zmusiłam usta do uśmiechu, wkładając maskę spokojnej żony. Kiedy wszedł do sypialni, zaskoczyło mnie jego zachowanie. Uśmiechnięty, czuły, z naszyjnikiem i tortem z mojej ulubionej cukierni. Zachowywał się jak mężczyzna, w którym się zakochałam.
Ale jego oczy zdradzały coś zimnego i wyrachowanego. – Wszystkiego najlepszego z okazji rocznicy, skarbie. Zasłużyłaś na ten wieczór – powiedział, podając mi kawałek tortu. Nie mogłam przestać myśleć o słowach Maji.
Zapach wanilii mieszał się z narastającą paniką. Odmówiłam, tłumacząc się dietą. Szymon nalegał. Jego głos stał się twardszy, a wzrok przeszywający.
Maska troski zaczęła pękać. – Jedz to ciasto. Teraz – rozkazał. Wtedy do pokoju weszła pani Jadwiga, nasza starsza gospodyni.
Wyciągnęła rękę i bez wahania wzięła tort prosto z jego dłoni. – Pani Roksana ma problemy z brzuchem. Nie zmarnuję takiego smakołyku. Przełknęła ogromny kęs.
Po chwili zaczęła drgać, przewracać oczami, piana wystąpiła jej na usta, a potem upadła na podłogę. Szymon, zamiast pomóc, stanął jak wryty. Usłyszałam, jak syknął pod nosem: „Cholera, plan szlak trafił”. Zamiast zadzwonić po pomoc, zamknął mnie w sypialni i uciekł.
Zostałam uwięziona z konającą kobietą. Ale wtedy pani Jadwiga, zamiast umierać, podniosła się i wypluła coś z ust. Kapsułkę mydła teatralnego. Uratowała mnie.
Nagrała wcześniej rozmowę Szymona z kochanką, byłą pielęgniarką, która ukradła silny środek usypiający. Planowali mnie uśpić, a potem ukraść całą firmę, wykorzystując moje odciski palców i skan twarzy. A gdybym przy okazji zmarła, polisa i tak by im zapłaciła. Moja gospodyni pokazała mi, jak mam dalej grać.
Miałam udawać załamaną żonę, której opiekunka w śpiączce trafiła na wieś do rodziny. Szymon uwierzył, że plan częściowo się udał. W ciągu kolejnych dni detektyw, którego wynajęłam przez przyjaciółkę Darię, odkrył, że środek pochodzi od Natalii – kochanki i wspólniczki Szymona. Znalazł też dowody na to, że trzy lata temu mój mąż kazał mechanikowi przeciąć przewody hamulcowe w samochodzie moich rodziców.
Sprawca ich śmierci spał w moim łóżku. Postanowiłam przygotować pułapkę. Kamery ukryte w całym domu, a ja – żywa przynęta. Gdy Szymon tej nocy podał mi kolejną dawkę leku przez fałszywego lekarza, udawałam nieprzytomną, chowając tabletki pod językiem, a później wypluwając je w kołdrę.
Wyniesiono mnie do salonu jak manekina. Pojawił się notariusz Henryk, kochanka Natalia i ich plany. – Jak tylko odciśniemy jej kciuk na umowie i zeskanujemy twarz, majątek przejdzie na nas. A rano jej serce stanie – powiedział Szymon z radością w głosie.
Gdy chwycili mój palec, by przyłożyć go do dokumentu, otworzyłam oczy. Sparaliżowałam ich wzrokiem pełnym nienawiści. W ułamku sekundy w domu rozległy się wycia syren, drzwi wyłamano taranem, a dom wypełnili antyterroryści. Cała ich rozmowa i przyznanie się do zabójstwa moich rodziców były nagrane.
Komisarz Daniel wszedł, a za nim Daria i pani Jadwiga. Żywa. Szymon osunął się na kolana. Minęły dwa miesiące.
Siedzę teraz w gabinecie mojego ojca, patrząc na nagłówek gazety o wyroku dożywocia dla mojego męża. Pani Jadwiga wchodzi z herbatą. Wzięłam głęboki oddech.
– Dziękuję, pani Jadwigo – uśmiechnęłam się, czując, że burza minęła na zawsze.
