Trzy miesiące przed ślubem mój narzeczony wprowadził do naszego domu inną kobietę. Wróciłam z podróży służbowej, weszłam do przedpokoju i od razu zobaczyłam w szafce na buty parę sandałków Chanel z kameliami. Rozmiar 39. Nie mój.
Stepan Pietrowicz, nasz kamerdyner, wyszedł, żeby wziąć ode mnie walizkę. Jego twarz wyglądała, jakby połknął muchę. „Ksienio Andriejewno, wróciła pani? ” – zapytał.
Nawet nie powiedział mi „Ksiuša”, jak zwykle. Wypuścił z ust moje imię, ale zabrzmiało to jak obce słowo. Nic nie powiedziałam. Wzięłam walizkę i poszłam na górę.
Kółka głośno dudniły po schodach, jakbym ciągnęła za sobą trupa przez pusty dom. Drzwi do głównej sypialni były uchylone. Ze środka dobiegał kobiecy śmiech, wymuszony, słodki i leniwy. „Dima, podoba ci się ta koszulka nocna?
Specjalnie wybrałam kolor szampana. Idealnie pasuje do twojej pościeli. ”
Nie weszłam do środka. Przez szparę zobaczyłam Alinę Sokołową.
Stała przy łóżku w jedwabnej koszulce na cienkich ramiączkach. Jej walizka była otwarta na dywanie, a bielizna, kosmetyki i kremy porozrzucane wszędzie, jakby znaczyła terytorium. Na tym łóżku spałam przez dwa lata. Dmitrij zmienił pościel w zeszłym miesiącu.
Powiedział wtedy: „Zmienimy kolor, zmienimy nastrój”. Teraz zrozumiałam – nie chodziło o nastrój, tylko o człowieka. Dmitrij Orłow oparty o wezgłowie łóżka palił papierosa. Miał niedbale zawiązany szlafrok, odsłaniający klatkę piersiową.
„Podoba ci się, to ją zostaw” – powiedział. Jego ton był tak obojętny, jakby mówił o pogodzie. Więc dlatego wszystkie te puste półki w szafie. „Mogę je zająć?
” – Alina otworzyła drzwi szafy i odwróciła się do niego z błyszczącymi oczami. „W tych szafach są jeszcze cudze rzeczy” – powiedziała, przyciszając głos. Dmitrij nic nie odpowiedział. Alina podeszła bliżej, usiadła na brzegu łóżka i położyła mu rękę na kolanie.
„Dima, nie chcę, żeby Ksenia Andriejewna myślała, że zajmuję jej miejsce. Może powinnam zostać w pokoju gościnnym? ”
Po trzech sekundach Dmitrij zgasił papierosa w popielniczce. „Będziesz mieszkać tutaj.
Nie musisz czuć się odrzucona. ”
Alina rzuciła mu się w ramiona. Stałam za drzwiami, ręką ściskając rączkę walizki, aż zbielały mi kostki. Nie wydałam z siebie żadnego dźwięku.
Odwróciłam się i zobaczyłam swoje odbicie w lustrze na końcu korytarza. Garnitur, szpilki, starannie upięty kok. Tego dnia spędziłam cztery godziny w samolocie, całe popołudnie negocjowałam, podpisałam umowę dla Orłow Group na budowę południowej dzielnicy handlowej. Chciałam wrócić jak najszybciej, żeby mu o tym powiedzieć.
A on przygotował dla mnie coś innego. Zeszłam po schodach, stawiając nogi pewnie, aż sama byłam zdziwiona. Stepan Pietrowicz wciąż stał w przedpokoju. „Ksienio Andriejewno, do którego pokoju zanieść walizkę?
” – zapytał. Więc on też rozumiał, że do głównej sypialni nie mam wstępu. „Do pokoju gościnnego” – odpowiedziałam. Usiadłam na łóżku w ciemnym, wilgotnym pokoju.
Przez okno widziałam tulipany, które Dmitrij specjalnie zamówił z Holandii. Odmiany wybierałam ja. „Najpierw wymienił mnie” – pomyślałam. Potem wyciągnęłam telefon i wybrałam numer.
„To ja” – powiedziałam, gdy ktoś odebrał po drugim sygnale. Głos Andrieja Romanowa był głęboki i spokojny. „To, o czym mówiłeś, nadal obowiązuje. ”
Po drugiej stronie zapadła cisza.
„Jesteś pewna? ”
„Jestem. Jutro o dziewiątej pod urzędem stanu cywilnego. ”
Następnego ranka o szóstej stałam przed lustrem w ciemnoczerwonej sukience.
O siódmej zapukałam do drzwi głównej sypialni. Otworzyła Alina w koszuli Dmitrija, odsłaniającej uda. W jej oczach błysnęło zwycięstwo. „Ksienio Andriejewno, coś się stało tak wcześnie?
”
„Potrzebuję Dmitrija. ”
Dmitrij wyszedł z łazienki, wiążąc krawat. Na mój widok znieruchomiał. „Coś się stało?
”
„Firma wysyła mnie w podróż służbową do Jekaterynburga, mniej więcej na tydzień” – powiedziałam spokojnym głosem, jakbym czytała raport. „Na jak długo? ” – zmarszczył brwi. „Już mówiłam.
Na tydzień. ”
Nie odpowiedziałam na pytanie o projekt. Zamiast tego uśmiechnęłam się. „Czy to cię niepokoi?
”
Dmitrij był zaskoczony. Wtedy Alina podeszła i wzięła go pod ramię. „Dima, jak Ksenia Andriejewna jedzie w podróż służbową, nie wypytuj tyle. Praca to nudna sprawa.
Ksenio Andriejewno, proszę jechać spokojnie. Zaopiekuję się domem i Dimą. ”
„Domem” – powiedziała. Domem.
Spojrzałam na nią przez trzy sekundy i uśmiechnęłam się. „Dobrze, polegam na tobie. ”
Kiedy odwracałam się do wyjścia, Dmitrij zawołał:
„Ksiuša. ”
Zatrzymałam się, nie odwracając.
„Uważaj na siebie w drodze. ”
Pięć zdań. Tyle mi powiedział. Ani jednego słowa, żeby mnie zatrzymać.
Ani jednego pytania o moje uczucia. Wyszłam z domu. Otworzyłam drzwi auta i bez oglądania się wyjechałam za bramę. Kiedy byłam już daleko, wybrałam numer.
„Panie mecenasie, proszę przygotować intercyzę. ”
„Ksienio Andriejewno, ale do ślubu z panem Orłowem zostały jeszcze trzy miesiące. ”
„Nie będzie potrzebna. Umowa nie zostanie podpisana z Dmitrijem Orłowem.
Zostanie podpisana przeze mnie i inną osobą. ”
Nie wyjechałam wtedy. Zostałam w domu do wieczora. Dmitrij pojechał do pracy, a ja i Alina zostałyśmy same.
Pakowałam rzeczy w pokoju gościnnym, gdy zapukała. W rękach trzymała szklankę świeżo wyciśniętego soku pomarańczowego. Miała na nogach moje kapcie, puszyste, z króliczymi uszami. „Ksienio Andriejewno, proszę wypić sok.
Właśnie zrobiłam. ”
„Dziękuję” – odstawiłam sok na stolik, nie dotykając go. Przeszła się po pokoju, dotykając zasłon i toaletki. „W tym pokoju nie ma zbyt dobrego światła.
Może mam powiedzieć Dimie, żeby przygotował dla pani słoneczny pokój na trzecim piętrze? ”
„Nie trzeba. ”
Usiadła na brzegu łóżka. „Ksienio Andriejewno, już dawno chciałam pani podziękować.
Dziękuję, że opiekowała się pani Dimą przez te dwa lata. Teraz może pani przekazać te sprawy mnie. Zasługuje pani na odpoczynek. ”
„Jak długo znasz Dmitrija?
” – zapytałam. „Pół roku” – zawahała się. „Wiedziałaś, że ma narzeczoną? ”
„Wiedziałam.
Ale Dima powiedział, że między wami już dawno nie ma żadnych uczuć. Powiedział, że jest mu z tobą ciężko. Jesteś za silna. Zawsze się spieracie, kto ma rację.
Nigdy się nie rozpieszczasz i nie polegasz na nim. Powiedział, że z tobą to jak interes, negocjacje, a ze mną – prawdziwy romans. ”
Zaczęłam składać rzeczy tak wolno, wygładzając każdą fałdę. Dmitrij nigdy nie powiedział mi, czego potrzebuje.
Nigdy nie mówił, co mu się podoba, a co nie. Kiedy pytałam, odpowiadał: „Zdecyduj sama”. Myślałam, że to zaufanie. Okazało się, że obojętność.
„Skończyłaś? ” – zapytałam, patrząc na nią. Alina zamilkła, zdziwiona moją reakcją. „Ksienio Andriejewno, niech się pani nie gniewa.
Po prostu Dima już wybrał. Czas, żeby pani go puściła. ”
Zaśmiałam się. Szczerze.
„W takim razie gratuluję. ”
„Naprawdę się pani nie gniewa? ”
„A dlaczego miałabym się gniewać? Wzięłaś to, co ja wyrzuciłam.
Powinnam ci być wdzięczna. ”
Twarz Aliny zmieniła się. „Co pani powiedziała? ”
„Mówię, że Dmitrij Orłow nie jest mi już potrzebny.
Jeśli go chcesz, bierz. Nie musisz się nawet meldować. ”
Oczy Aliny natychmiast zaczerwieniły się. „Ksienio Wołkowowa, jak śmiesz tak mówić o Dimie?
Wiesz, jaki on jest wspaniały? Wiesz, ile kobiet chce go poślubić? Skoro sama nie potrafiłaś go utrzymać, nie bądź teraz złośliwa. ”
Płakała naprawdę pięknie.
Wielkie łzy spływały jej po policzkach. „Wypłakałaś się? ” – oparłam się o szafę i skrzyżowałam ręce. „Odejdź.
Muszę odpocząć. ”
Wyszła, ale przy drzwiach się odwróciła. „Ksienio Wołkowowa, możesz udawać spokój, ile chcesz. Wiem, że twoje serce krwawi.
”
Drzwi się zamknęły. Zostałam sama. Zdjęłam pierścionek zaręczynowy, trzykaratowy diament, który Dmitrij wybrał „osobiście w Antwerpii”. Położyłam go na stoliku.
Diamant zaświecił chłodno, jak zamarznięta łza. Wieczorem Dmitrij i Alina jedli kolację w salonie. Ja jadłam w jadalni, sam na sam ze Stepanem Pietrowiczem. W połowie posiłku Dmitrij wszedł z butelką czerwonego wina.
„Ksiuša, otworzyliśmy tę butelkę, żeby cię wyprawić. ”
Nalał dwie szklanki. Jedną podał mnie. Podniósł swoją.
„Uważaj na siebie. ”
Te same słowa co rano. Wypiłam łyk. Wino było cierpkie.
„Dmitrij. ”
„Hm? ”
„Chcesz mi coś powiedzieć? ”
Jego spojrzenie zatrzymało się na mojej twarzy, po czym zsunęło się w bok.
„Nie. ”
„Dobrze. Ja też nie. ”
W nocy, o drugiej, wzięłam walizkę i zeszłam po schodach, starając się nie robić hałasu.
W przedpokoju stały sandałki Chanel Aliny i męskie buty Dmitrija. Otworzyłam szufladę i wyjęłam kluczyki do białego Porsche. Które kupiłam za własne pieniądze. Wyjechałam z garażu obok czarnego Maybacha Dmitrija i bez oglądania się wypadłam za bramę.
Zaparkowałam pod apartamentowcem w centrum. To był mój własny byt, o którym Dmitrij nie wiedział. Kupiłam go dwa lata temu. Mówiłam sobie wtedy, że kobieta zawsze powinna mieć drogę ucieczki.
Weszłam do środka, zdjęłam pokrowiec z kanapy i usiadłam. Potem otworzyłam telefon i zaczęłam oglądać zdjęcia. Dmitrij klęczący z pierścionkiem. Dmitrij trzymający mnie za rękę przed naszym nowym domem.
Dmitrij zdmuchujący świeczki na torcie. Przeglądałam je jedno po drugim. Na końcu zatrzymałam się na ostatnim – dzisiejsza data, szpara w drzwiach sypialni, Alina w koszulce, Dmitrij z papierosem. Zaznaczyłam wszystkie zdjęcia.
System zapytał: „Usunąć 321 zdjęć? ”. Potwierdziłam. Potem usunęłam kontakt Dmitrij Orłow, usunęłam go z Telegramu, z obserwowanych, z listy znajomych, z aplikacji bankowej, z historii zamówień.
Przez czterdzieści minut czyściłam go z telefonu, jakby wymazywałam źle napisane słowo. O piątej rano zamknęłam oczy. Kiedy je otworzyłam, za oknem wschodziło słońce. Ubrałam się w białą koszulę i czarne spodnie.
Dokładnie o dziewiątej pod urząd zajechał czarny Rolls-Royce. Wysiadł Andriej. Miał na sobie ciemnoszary garnitur bez krawata. Podałam mu dwa dokumenty.
„Podpisz, zanim wejdziemy. ”
„Intercyza. Rozdzielność majątkowa, rozdzielne długi. W przypadku rozwodu – nie będzie rozwodu.
”
Odrzucił dokument. „Nie podpiszę tego. ”
„Dlaczego? ”
„Bo nie jest to potrzebne.
Ja, Andriej Romanow, żenię się bez zamiaru rozwodu. ”
„I tak musi być podpisana. To nie kwestia zaufania, to zasada. ”
Spojrzał na mnie przez trzy sekundy.
Potem wyciągnął pióro, otworzył umowę na ostatniej stronie i podpisał się. Podał mi długopis. „Teraz ty. ”
Podpisałam się.
Złożył umowę i schował do kieszeni. „To zostanie u mnie. W dniu naszego złotego wesela spalimy. ”
Nie mogłam się powstrzymać i roześmiałam się.
„Złote wesele? Będziesz miał ponad siedemdziesiąt lat. ”
„Co? ” – odwrócił głowę.
„Uważasz, że jestem stary? ”
„Nie. ”
Otworzył drzwi urzędu i przepuścił mnie przodem. Gdy drzwi zamknęły się za mną, usłyszałam, jak mówi coś bardzo cicho:
„To nie ja będę żałował.
”
Rejestracja trwała dziesięć minut. Zaprowadził mnie do bocznych drzwi z napisem VIP. W środku czekała urzędniczka, a na czerwonej aksamitnej tacy leżały dwa proste platynowe obrączki. Na wewnętrznej stronie jednej wygrawerowane było R, na drugiej – W.
Dwa inicjały złożone jak dwa elementy układanki. „Skąd znasz mój rozmiar? ” – zapytałam. Nie odpowiedział.
Wziął moją dłoń i wsunął pierścionek na palec. Jego palce były suche i ciepłe, a uścisk pewny. Wypełniliśmy formularze. Przy rubryce „stan cywilny” na chwilę znieruchomiałam.
„Wolna, dwadzieścia sześć lat. Pierwsze małżeństwo”. Trzy miesiące temu szykowałam się do innego ślubu. Urzędniczka przybiła pieczęć.
Cwok. „Gratuluję. Jesteście teraz prawnymi małżonkami. ”
Wyszliśmy na schody urzędu.
Wdychałam zapach kwiatów. „Jesteś głodna? ”
„Trochę. ”
„Na co masz ochotę?
”
„Serniki na twarogu ze śmietaną. ”
Spojrzał na mnie, a kąciki jego ust zadrgały. „Myślałem, że powiesz brunch albo coś europejskiego. ”
„Dziś chcę serniki.
”
Skinął głową. Zawiózł mnie do małej, niepozornej kawiarni. Zamówił dwie porcje serników, dwie cappuccino i watruszkę. „Andrieju, mówiłeś, że wiele mi zawdzięczasz.
Teraz jesteśmy kwita. ”
Przestał jeść na chwilę. „Nie. ”
„Co?
”
„Tego długu będę spłacał przez całe życie. ”
Po śniadaniu zawiózł mnie pod apartamentowiec. „Hasło to data twoich urodzin” – podał mi klucz. „Mieszkanie jest gotowe.
Gdybyś czegoś potrzebowała, zwróć się do recepcji. ”
„A ty? Nie będziesz tu mieszkać? ”
„Chcesz, żebym tu mieszkał?
”
Nie znalazłam odpowiedzi. Włożył mi klucz do ręki. „Nie spiesz się. Na razie mieszkaj sama.
Gdy się zdecydujesz, powiedz mi. ”
Wsiadł do Rolls-Royce’a i odjechał. Stałam na chodniku, ściskając klucz, na którym srebrzyła się tabliczka z wygrawerowaną literą R. Mieszkanie było ogromne, trzysta metrów, z panoramicznymi oknami na dwudziestym ósmym piętrze.
Na stole leżała biała koperta. W środku czarna karta bankowa i karteczka z jednym zdaniem: „Hasło to samo co do drzwi. Kupuj, co chcesz, nie oszczędzaj”. Na poduszce leżało złożone jedwabne piżamo.
W moim rozmiarze. Na stoliku nocnym stała ramka ze zdjęciem. Ja i Andriej, sprzed trzech lat, na zjeździe absolwentów. Stałam przy oknie, a on podszedł z tyłu.
Spojrzenia mieliśmy skierowane w różne strony, ale staliśmy tak blisko, że rąbek mojej sukienki dotykał jego spodni. Zadzwonił telefon. Ten drugi, z numerem asystenta Dmitrija. „Ksienio Andriejewno, Dmitrij szuka pani jak szalony.
Kazał sprawdzić pani loty i rezerwacje hoteli. Nie ma żadnego śladu. Kazał też przekazać, że jeśli pani nie wróci, wyrzuci wszystkie pani rzeczy, które zostały w rezydencji. ”
„Proszę mu przekazać, że może je wyrzucić.
To, co zabrałam, jest moje. To, co zostawiłam, nie jest mi potrzebne. ”
Rozłączyłam się i wyłączyłam ten telefon. Położyłam się na ogromnym łóżku.
Pościel pachniała cedrem. Może to była woń lasu. A może woń Andrieja. Zasunęłam twarz w poduszkę i wzięłam głęboki oddech.
Moje serce biło wolno i równo. Klatka się otworzyła. Ptak odleciał. Przez kolejne dni dowiedziałam się od Stiepana Pietrowicza, co działo się w rezydencji.
Pierwszego dnia Dmitrij nie szukał mnie. Pracował, a Alina przywiozła mu lunch i wrzucała do sieci zdjęcia z napisami „Przywiozłam ukochanemu obiad”. Wieczorem zabrał ją do restauracji, do której obiecał zabrać mnie. Drugiego dnia zaczął mnie szukać.
Obdzwonił znajomych. Nikt nie wiedział, gdzie jestem. Trzeciego dnia obejrzał nagrania z kamer. Widział, jak o drugiej w nocy wychodzę z pokoju z walizką, jak zatrzymuję się na sekundę przed jego sypialnią, potem schodzę po schodach prosto, bez oglądania się.
Kazał przeszukać mój pokój. Był pusty. Na stoliku nocnym w głównej sypialni leżał pierścionek, a pod nim kartka z trzema słowami: „Nie potrzebuję cię”. Wydrukowane, nie napisane ręcznie.
„Znajdźcie ją” – rzucił kartkę na stół. „Przetrzęście całe miasto, ale znajdźcie ją. ”
„Dmitrij Andriejewicz, może zgłosić na policję? ”
Dmitrij milczał przez długą chwilę.
„Co zgłosić? Ona nie zniknęła. Ona odeszła. ”
Tymczasem ja siedziałam w apartamencie przy stole, nad dokumentami, które przyniósł asystent Andrieja.
Analiza projektu budowy południowej dzielnicy handlowej Orłow Group. Wszystkie dane prowadziły do jednego wniosku: inwestycja w tę ziemię to ogromne ryzyko. Pod placem budowy miał przebiegać planowany odcinek metra. Gdy plan zostanie opublikowany, cały projekt będzie trzeba przeprojektować, a miliardy rubli przepadną.
Wykryłam to podczas negocjacji. Nie powiedziałam Dmitrijowi, bo tamtego wieczoru usłyszałam, jak mówi Alinie: „Nie musi czuć się odrzucona”. Zadzwonił dzwonek. Na progu stał Andriej z dwiema torbami.
„Kolacja. Specjał z gruzińskiej restauracji. ”
Jedliśmy pikantne jedzenie, aż pociekły mi łzy, ale nie mogłam przestać. W połowie wieczoru zadzwonił telefon Andrieja.
Odwrócił ekran – Dmitrij Orłow. „Odbierz” – powiedziałam. Włączył głośnik. „Andriej, mam do ciebie sprawę.
Znacie się z Ksenią. Odezwali się do ciebie? ”
„Odezwali się. ”
„Gdzie ona jest?
”
„Myślisz, że ci powiem? Ona jest moją żoną. ”
Cisza. „Co jej powiedziałeś?
”
„Powiedziałem jej, że cię już nie potrzebuje. ”
Andriej rozłączył się i położył telefon ekranem do dołu. „Myślisz, że mnie znajdzie? ” – zapytałam.
„Nie znajdzie. A nawet jeśli, to nie odważy się wejść. To nie jego terytorium. ”
Andriej przychodził na kolacje każdego wieczoru.
Czasem przynosił jedzenie, czasem gotował sam. Zaskakująco dobrze gotował. Po tygodniu przyniósł zaproszenie na charytatywny wieczór fundacji „Serce Romanowa”. W hotelu Ritz-Carlton.
Wśród gości było nazwisko Dmitrija Orłowa. Z dopiskiem „w towarzystwie Aliny Sokołowej”. „To ty to załatwiłeś. ”
„Charytatywny wieczór odbywa się co roku.
W tym roku tylko dodali Orłow Group do listy gości. ”
„Dlaczego? ”
„Bo chciałem zobaczyć. ”
„Chcesz, żeby mnie zobaczył?
Jako żonę Andrieja Romanowa? ”
„Chcę. ”
„Dobrze. ”
Wręczył mi ciemnoniebieską aksamitną szkatułkę.
W środku leżał naszyjnik z szafirowym wisiorem w kształcie gruszki, otoczonym diamentami, a pod nim kolczyki. „Za drogie. ”
„Biżuteria żony Andrieja Romanowa nie może być tania. ”
W dniu wieczoru założyłam długą czarną welwetową suknię.
Włosy upięłam w wysoki kok. Kobieta w lustrze patrzyła na mnie inaczej niż kiedyś. Dawniej w moim spojrzeniu była ostrożność. Teraz stałam obok mężczyzny, a nie obok kogoś, kogo musiałam pilnować, żeby go nie zawstydzić.
Andriej przyjechał punktualnie o siódmej. Czarny garnitur, ciemnoniebieski krawat w tonie moich szafirów. Przejechał wzrokiem po mnie i zatrzymał się. „Pięknie” – powiedział i wyciągnął rękę.
W bankietowej sali błyszczały światła. Przy wejściu stał pracownik hotelu. „Andriej Siergiejewicz, pańskie miejsce przy głównym stole. ”
„A moja towarzyszka?
”
„To moja żona” – powiedział cicho, ale kilku dziennikarzy obok odwróciło się. „Proszę dopisać do mojej karteczki imię mojej żony. ”
Kiedy weszliśmy do sali, wszystkie wzroki zwróciły się na nas. Szepty.
„Kto to jest? Kiedy Andriej zdążył się ożenić? ” Przy głównym stole stała karteczka z ręcznie napisanym napisem: „Pani Romanowa”. Potem przy wejściu powstał ruch.
Przyjechał Dmitrij Orłow. Był blady, pod oczami miał cienie. Alina, w sukience w kolorze szampana, trzymała go pod ramię. Jej wzrok sunął po głównym stole i zatrzymał się na mnie.
Uśmiech jej zamarł. Dmitrij mnie zobaczył. Zatrzymał się w miejscu. Przez całą salę widziałam, jak jego twarz zmienia się z szoku w niedowierzanie, potem w gniew, a na końcu w oszołomienie.
Odsunął rękę Aliny i podszedł do mnie. „Ksenia. ”
„Dawno się nie widzieliśmy, Dmitrij Andriejewicz. ”
Jego wzrok prześlizgnął się po naszyjniku, po dłoni Andrieja na oparciu mojego krzesła, po karteczce „Pani Romanowa”.
„Wyszłaś za mąż? ”
„Tak. ”
„Za kogo? ”
Andriej wstał, patrząc na niego z góry.
„Za mnie. ”
„Ksenia, byliśmy zaręczeni przez pięć miesięcy. Odjechałaś bez słowa i od razu wyszłaś za innego. Ty się mną bawiłaś.
”
„Dmitrij, przyprowadziłeś do naszego domu inną kobietę. Umieściłeś ją w naszej sypialni. Pozwoliłeś jej nosić moje kapcie i używać mojej toaletki, a potem mówisz, że to ja się tobą bawiłam? ”
„Alina została tylko na kilka dni.
”
„Tylko na kilka dni, więc musiałeś przepisać datę ślubu na jej nazwisko? Stoisz za jej plecami w salonie ślubnym, odbity w lustrze. Alina opublikowała to zdjęcie z lokalizacją. ”
Zbliżyła się Alina, uśmiechając się.
„Ksienio Andriejewno, gratuluję. Nie spodziewałam się, że tak szybko znajdzie pani zastępstwo. ”
„Mężu” – zwróciłam się do Andrieja, a on spojrzał na mnie. „Ta pani mówi, że jesteś zastępstwem.
”
Andriej wziął moją dłoń. „Panie Orłow” – powiedział tak, że cała sala ucichła – „to, co pan wyrzucił, ja starałem się zdobyć przez trzy lata. Więc kto tu jest zastępstwem? ”
Twarz Dmitrija straciła kolor.
Przez resztę wieczoru siedział przy stole w rogu sali, nie patrząc na Alinę. Jego wzrok był przyklejony do naszego stołu. W trakcie aukcji charytatywnej Alina wylicytowała perłowy naszyjnik za pięćset tysięcy. Powiedziałam głośno, że perły są różnej jakości i że przepłaciła.
Jej uśmiech zamarł. Kiedy wystawiono nefrytową bransoletę, Andriej wylicytował ją od razu za dwa miliony. Podał mi ją i zapiął na moim nadgarstku. „A to pasuje do ciebie” – powiedział.
Dmitrij wstał. Podszedł do naszego stołu. „Ksenia, musimy porozmawiać. ”
„Proszę mi przeszkadzać przy kolacji” – powiedział Andriej.
„Pięć minut” – powiedział Dmitrij, patrząc na mnie. Wstałam. Poszliśmy na korytarz. „Naprawdę wyszłaś za niego?
”
„Mam akt ślubu w torebce. Pokazać? ”
„Dlaczego? Daj mi jeden powód.
”
„Tamtego wieczoru, kiedy przyprowadziłeś Alinę do domu, stałam za drzwiami waszej sypialni. Słyszałam, jak mówisz jej, żeby nie czuła się odrzucona. A rano, gdy się żegnałam, powiedziałeś tylko »uważaj na siebie«. Dmitrij, dałam ci szansę.
Zapytałam, czy chcesz mi coś powiedzieć. Odpowiedziałeś, że nie. Teraz jest już za późno. ”
Złapał mnie za nadgarstek, mocno.
„Ksenia, nie możesz mi tego zrobić. Byliśmy razem dwa lata, a ty wyszłaś za mąż w dziesięć minut. ”
„Dmitrij, tobie zajęło pięć minut, żeby wprowadzić Alinę do naszej sypialni. W porównaniu z tobą ja jeszcze zwlekałam.
”
Pokazałam mu plan metra w telefonie. „Ten plac, który kupiłeś. Plan metra został opublikowany w zeszłym tygodniu. Możesz zobaczyć sam.
”
„Skąd masz ten plan? ”
„Negocjacje prowadziłam ja. Dostałam wszystkie dokumenty, w tym plan miasta. Podpisałeś umowę, nie zadając mi ani jednego pytania.
”
„Dlaczego mi nie powiedziałaś? ”
„Bo tamtego wieczoru, kiedy wróciłam do domu, zobaczyłam, że przyprowadziłeś do naszej sypialni inną kobietę. ”
Dmitrij oparł się o ścianę. Wyszłam z korytarza.
Za moimi plecami rozległ się głuchy odgłos uderzenia pięścią w ścianę. Trzy dni po charytatywnym wieczorze Orłow Group zaczęła mieć kłopoty. Oficjalnie opublikowano plan budowy metra. Akcje spółki spadły o dwanaście procent.
Największy dostawca nagle zerwał współpracę – dzień wcześniej jedna ze spółek Romanov Invest podpisała z nim ekskluzywny kontrakt. Budowa w obwodzie moskiewskim została wstrzymana z powodu naruszeń w dokumentacji ekologicznej. W ciągu trzech dni wartość rynkowa Orłow Group spadła o prawie czterdzieści miliardów rubli. Ojciec Dmitrija przyleciał z zagranicy.
Na zebraniu zarządu, wobec top menedżerów, rozniósł syna w pył. „Przez kobietę postawiłeś firmę na szali. ”
Siedziałam w gabinecie Andrieja, patrząc na białą tablicę, na której rozrysowana była cała struktura Orłow Group, z planami przejęcia każdej spółki. „Przygotowywałeś się od tamtego czasu?
”
„Tak. ”
„Dlaczego mi nie powiedziałeś? ”
„Bo wtedy nadal go lubiłaś. Nie chciałem, żebyś myślała, że zmuszam cię do wyboru.
”
„Ile jeszcze zostało? ”
„Ostatni krok. Ich centrum logistyczne. Ostatnie źródło gotówki.
Jeśli je zablokujemy, w ciągu miesiąca zabraknie im środków. ”
„Ale projekt jest w porządku. ”
„Nie tknę projektu. Zabiorę mu ludzi.
”
Następnego dnia główny inżynier i cały zespół techniczny odeszli z Orłow Group. Dmitrij oferował trzykrotną pensję. Nikt nie został, bo Romanov Invest oferował nie tylko pensję, ale i udziały w spółce. Pewnego dnia asystent Dmitrija przyniósł mu dokument z banku.
„Wszystkie trzy banki odmówiły przedłużenia kredytu. ”
„I jeszcze jedno. Fundusz należący do Romanov Invest przysłał ofertę kupna udziałów w południowej dzielnicy i pięćdziesięciu jeden procent akcji centrum logistycznego. Za sześćdziesiąt procent wartości rynkowej.
”
„Sześćdziesiąt procent to nie kupno, to rozbój. ”
Dmitrij rzucił dokument na stół. „Dmitrij Andriejewicz. Kilku członków zarządu odbyło dziś nadzwyczajne posiedzenie.
Siedem głosów za przyjęciem oferty. Dwa przeciw. Pana ojciec głosował za. ”
Dmitrij osunął się w fotelu.
Na stole zawibrował telefon. Wiadomość od Aliny: „Dima, zobaczyłam torebkę Hermès. Limitowana kolekcja. Kupisz mi?
Tylko osiem milionów rubli”. Dmitrij długo patrzył na wiadomość. Potem wybrał numer. „Nie, Alino.
Moja. ”
Zadzwonił do mnie. Jego głos był ochrypły. „Ksiuša.
To wszystko on zaplanował? ”
„Dmitrij, plac w południowej dzielnicy podpisałeś sam. Zespół sam straciłeś. Banki nie dają ci kredytu, bo twoja firma ma problemy.
Każdą decyzję podjąłeś sam. ”
„Moim największym błędem nie było to. Największym błędem był ten wieczór, kiedy pozwoliłem ci odejść z naszej sypialni. ”
„Dmitrij, twoim największym błędem nie jest to, że pozwoliłeś mi odejść.
Twoim błędem jest to, że nigdy nie uważałeś mnie za ważną. ”
Rozłączyłam się. Stałam na balkonie, gdy podszedł Andriej z dwiema filiżankami herbaty. „Dzwonił?
”
„Tak. ”
„Co mówił? ”
„Powiedział, że wszystko policzyłeś. ”
„Ma rację.
”
„A co ty policzyłeś? ”
Popatrzył na mnie. „Liczyłem ciebie. ”
W dniu oficjalnego przejęcia Orłow Group, Andriej wynajął tę samą salę w Ritz-Carlton, gdzie odbył się charytatywny wieczór, i ustawił stoły dokładnie tak samo.
Dmitrij podpisał dokument o przekazaniu firmy. Gdy skończył, prawnik Andrieja przekazał mu wiadomość: „Dziękuję za ziemię w południowej dzielnicy. Oszczędził pan sobie czasu na negocjacje”. Wtedy do sali weszłam ja.
Podeszłam do ojca Dmitrija i położyłam przed nim dokument. „Piotrze Andriejewiczu, to oryginalny raport geologiczny placu w południowej dzielnicy. Ten raport znajdował się w archiwum Orłow Group, zanim pana syn podpisał umowę. ”
„Dmitrij.
Widziałeś ten raport? ”
„Jaki raport? ”
„Raport o badaniach geologicznych. Tu jest napisane czarno na białym, że pod placem przechodzi linia metra i że nie nadaje się on pod zabudowę komercyjną.
Ten raport dostarczono do twojego biura trzy miesiące temu. ”
„To niemożliwe. Nie dostałem go. ”
„Dostałeś” – powiedziałam.
„Osobiście położyłam go do skrzynki na dokumenty w twoim gabinecie. 12 marca. Był poniedziałek. W skrzynce było siedem dokumentów do podpisu.
Ten był trzeci. ”
Wzrok Dmitrija stał się mętny. „Tego dnia wyszedłeś z pracy wcześniej, bo zadzwoniła Alina i powiedziała, że źle się czuje. Chodziliście po sklepach.
Do biura już nie wróciłeś. Z siedmiu dokumentów podpisałeś tylko dwa górne. Pozostałych pięciu, w tym ten raport, nie przejrzałeś. ”
Piotr Orłow uderzył laską w podłogę.
„Dmitrij. Przez kobietę przestałeś sprawdzać dokumenty. ”
Dmitrij patrzył na mnie z mieszaniną emocji. „Wiedziałaś, że ten raport tam jest.
Umieściłaś go celowo jako trzeci. Wiedziałaś, że go nie zobaczę. Czemu mnie nie ostrzegłaś? ”
„Dmitrij, byłam twoją narzeczoną, nie sekretarką.
Pomaganie ci z dokumentami to była moja dobra wola, nie obowiązek. Kiedy zacząłeś traktować moją dobrą wolę jako coś oczywistego, nie zdziw się, że któregoś dnia postanowiłam wypełniać tylko swoje obowiązki. ”
Piotr Orłow wstał i podszedł do wyjścia. Przy drzwiach odwrócił się do syna.
„Twój dziadek, zakładając Orłow Group, miał w kieszeni tylko dwieście rubli. Ty w pięć lat oddałeś dzieło trzech pokoleń obcemu człowiekowi. ”
Gdy zostałam sama z Dmitrijem, odezwał się ochryple:
„Od kiedy to wszystko przygotowywałaś? ”
„Od dnia, w którym po raz pierwszy posadziłeś Alinę na przednim siedzeniu.
To była pierwsza rocznica naszego związku. Zarezerwowałam restaurację, ubrałam się. Przyjechałeś, a z przedniego siedzenia wysiadła Alina, bo »skręciła kostkę«. Przypadkiem.
Potem były kolejne przypadki. Wiedziałam, że hasłem do twojego telefonu są jej urodziny. Wiedziałam, że z podróży służbowych przywozisz prezenty w dwóch sztukach. Wiedziałam, że pomagała ci wybierać pierścionek zaręczynowy, bo sprzedawczyni w salonie jubilerskim jest moją przyjaciółką, a na paragonie były wasze dwa nazwiska.
”
„Dmitrij, w dniu oświadczyn pokaz fajerwerków był piękny. Ale człowiek pod tymi fajerwerkami nie był już tobą. ”
Odwróciłam się i wyszłam. Za plecami usłyszałam głuchy odgłos – Dmitrij padł na kolana.
Nie odwróciłam się. Na korytarzu czekał Andriej z kubkiem gorącej herbaty. „Kłamie na kolanach. ”
„Wiem.
”
„Żal ci go? ”
„Karmelowy. Nie. ”
„Andriej, na kolanach klęczy Dmitrij Orłow, a obok mnie stoisz ty.
”
Uśmiechnął się. „Chodźmy. ”
Wziął mnie za rękę i splótł nasze palce. Dmitrij klęczał jeszcze przez czterdzieści minut, aż ochrona go podniosła.
Zdążył sobie porozbijać kolana do krwi. Chciał się ze mną spotkać. Odpowiedziałam: „Nie chcę”. Trzy dni później do biura Andrieja przyszła matka Dmitrija.
Wręczyła mi fotografię. Stałam na niej z Dmitrijem nad morzem, dwa lata temu. Trzymał mnie na ramionach. Ona powiedziała, że Dmitrij nie wychodzi z pokoju, nie je, nie pije.
Że zrozumiał swój błąd. „Co zrozumiał? ” – zapytałam. „Że przyprowadził Alinę do domu?
Czy że nie znalazł raportu na czas? Że wyprowadził mnie z sypialni? Czy że nie spodziewał się, że naprawdę odejdę? On nie zrozumiał błędu.
On po prostu nie może pogodzić się z ceną, którą przyszło mu zapłacić. Gdyby Andriej nie kupił firmy, gdyby plac był w porządku, gdyby Dmitrij był wciąż wszechmocny, to czy klęczałby w tej sali? ”
Matka Dmitrija wyszła bez słowa. Pół miesiąca później wzięliśmy ślub.
Stary rodowy majątek Andrieja, najbliżsi, bez prasy. Babcia Andrieja, siedząca na wózku, uścisnęła moją dłoń po wymianie obrączek. „Dobra. Nawet lepsza niż na zdjęciu.
”
„Na jakim zdjęciu? ”
Wyciągnęła z kieszeni wózka fotografię z wieczoru absolwentów. „Ten chłopak miał to zdjęcie na biurku przez trzy lata. Mówiłam mu: »Podoba ci się dziewczyna, idź i zdobądź ją«.
A on na to: »Kogoś ma«. ”
Na koniec wieczoru kamerdyner przyniósł kopertę. W środku był czek i karteczka z pismem Dmitrija: „Ksiuša, wykupiłem firmę. Możesz wrócić?
”. Czek opiewał na trzykrotność ceny zakupu działki w południowej dzielnicy z prośbą o odkupienie jej za pierwotną cenę. Podałam kartkę Andriejowi. Złożyłam ją na czworo i włożyłam do świecznika na stole.
Płomień polizał papier, zwinął się, sczerniał i zamienił w popiół. „Co mam odpowiedzieć? ” – zapytał Andriej. „Nic.
”
Wyciągnął do mnie rękę. „To jedziemy do domu. ”
Kiedy wychodziliśmy za bramę, pod drzewem stał człowiek. Szara bluza, kaptur nasunięty na czoło.
Dmitrij. Zrobił krok w moją stronę. Zatrzymałam się trzy kroki od niego. „Ksiuša, wszystko zrozumiałem.
Wykupiłem firmę. Zapłacę każdą cenę. ”
„Plac nie jest na sprzedaż. ”
„To nie chodzi o pieniądze.
”
Wyjęłam z kieszeni czerwoną kopertę zaproszenia i podałam mu. „Ślub był dzisiaj. To dla ciebie. ”
„Dmitrij, zawsze mówiłeś, że nie zostawiam dróg odwrotu.
Dziś jedną zostawiłam. To zaproszenie. To twoja droga do żalu. ”
„Ksiuša, ja naprawdę wszystko zrozumiałem.
Daj mi jeszcze jedną szansę. Chociaż jedną. ”
„Dmitrij. Wiesz, jaka jest główna różnica między tobą a Andriejem?
Kiedy wyprowadzałeś mnie z sypialni, powiedziałeś: »uważaj na siebie«. A on, kiedy dawał mi klucze do mieszkania, powiedział: »przecież już masz klucze«. Jeden wypychał mnie na zewnątrz, drugi wpuszczał mnie do środka. Jak myślisz, kogo wybiorę?
”
Po policzkach Dmitrija w końcu popłynęły łzy. Padł przede mną na kolana, ściskając w ręku czerwoną kopertę. „Dmitrij, z całej tej historii wyciągnąłeś jedną lekcję. Nie wszyscy, którzy odchodzą, wracają.
”
Odwróciłam się i poszłam do Andrieja, który czekał przy samochodzie, wyciągając do mnie rękę. Gdy tylko drzwi auta się zamknęły, usłyszałam za sobą ochrypły krzyk: „Ksiuša! ”. Dźwięk rozpłynął się w wieczornym wietrze, jak rana, która nigdy się nie zagoi.
Nie odwróciłam się. Samochód wyjechał na drogę, światła miasta przesuwały się za oknem. Andriej wziął moją dłoń. „Płaczesz?
”
„Nie. ”
„I już nie będziesz? ”
Oparłam się o fotel i patrzyłam na miasto przepływające za oknem. „Nie.
Już nie będę. ”
