Po przejściu na emeryturę długo nie mogłem przywyknąć do ciszy. Nie miałem do niej pretensji. Wycierała podłogę na każdym postoju, trzepała poduszki, składała koce do plastikowych worków. No właśnie rzucił Przemek.
Teresa odwróciła się do zlewu, a Justyna ciężko westchnęła, jakby to ona została właśnie obrażona. Przemkowi kazałem przestać dolewać oliwy do ognia. Przemek rzucił się do niej. Tato, do szpitala.
Najbliższy szpital jest niecałe 20 km stąd. Do szpitala z psem nas nie wpuszczą. Droga do szpitala ciągnęła się niemiłosiernie. Na izbie przyjęć Justynę zabrano do gabinetu.
Chciałem zadzwonić do Teresy, lecz telefon zostawiłem na siedzeniu kierowcy. Zaparkowałem i wszedłem z Justyną do środka, bo chciała skorzystać z toalety. Spotkała polską parę, która wraca do kraju. Do Polski bez słowa do mnie.
Nie pasowało mi to do Teresy. A teraz Justyna trafiła przez nią do szpitala. Dojedźmy chociaż do następnego kempingu. Potrzebowałem kawy i ładowarki do telefonu, bo bateria była prawie rozładowana.
Położyłem wszystkie trzy rzeczy na stole, jak Teresa pojechała do Polski bez telefonu, pieniędzy i paszportu. Teresa sprawdza portfel trzy razy, zanim wyjdzie do sklepu. Wziąłem do ręki swój telefon. że spotkała Polaków, którzy wracają do kraju i już z nimi siedziała.
Ja naprawdę trafiłam do szpitala, a ty teraz traktujesz mnie jak oszustkę. Na dworcu kupiłem im bilety do Polski. Teresie, Przemek wziął bilety, ale nie schował ich do kieszeni. Patrzyłem tylko na drogę prowadzącą z powrotem do Teresy.
Zatrzymałem kampera dokładnie w tym samym miejscu, z którego rano ruszyliśmy do szpitala. Wszedłem do kawiarni. Co jakiś czas podchodziła do drogi, gdy tylko widziała kampera podobnego do naszego. Mały biały samochód, taki do spania.
Nie jechali do Polski, ale nie chcieli zostawić kobiety z psem na zamykanej stacji. Do kempingu miałem niecałą godzinę drogi. Właściciel, starszy Czech w kraciastej koszuli, mówił trochę po polsku. Czech zawahał się szukając właściwych słów.
Nie wiedziała, że uwierzyłem w historię o polskiej parze wracającej do kraju. Pojechałem z synem i jego żoną do szpitala. Wróciłem do kampera i długo siedziałem za kierownicą bez uruchamiania silnika. Została na postoju z moją żoną, a ja pojechałem po części do samochodu.
Dzwoniłem do małych kempingów, pytałem na stacjach, pokazywałem zdjęcie Teresy i Figi. W trakcie jazdy wracały do mnie wcześniejsze sytuacje z Przemkiem. Kiedy Teresa kupiła nowy stół do kuchni, syn zapytał, czy zaczyna urządzać mieszkanie pod siebie. Gdy pojechaliśmy razem na święta do jej siostry, powiedział, że ojciec ma teraz nową rodzinę.
Kiedy wspomniałem, że chcę przepisać Teresę do swojego abonamentu medycznego, Przemek przez tydzień się do mnie nie odzywał. Czyli planowaliście ją do tego zmusić? Według niego Teresa pojawiła się zbyt późno, by mieć do czegokolwiek prawo. Teresa nie chce wracać do Polski.
Do tej pory myślałem, że Teresa ucieka przede mną, że jedzie coraz dalej, bo nie chce mnie widzieć. Do tej pory szukałem Teresy, żeby ją przeprosić. Wróciłem do kampera i ruszyłem powoli. Figa wyrwała się do mnie i zaczęła skakać po nogach.
Jeśli chcesz wrócić do Polski, odwiozę cię. Teresa schowała dokumenty do torby. Nie wrócę teraz do kampera. Dopiero wieczorem podeszła do kampera.
Ile stąd jeszcze do Adriatyku? Ale nie myśl, że wszystko wróciło do normy. Nie mam dziś zbyt mocnej pozycji do obrażania się. Potem znów wrócił do Teresy i do pieniędzy.
W pewnym momencie chciałam wrócić do Polski. Bo wtedy Przemek odebrałby mi nie tylko zaufanie do ciebie, odebrałby mi też morze. Ja wróciłem do kampera i nastawiłem wodę na kawę.
A może prawdziwa miłość do ojca lub matki polega właśnie na tym, by uszanować ich prawo do szczęścia?
