„Jak poszło w pracy? ” – zapytała Eliza z kuchni, nie odwracając się od garnków. Siedziałem przy stole w salonie, laptop otwarty przede mną, ale wzrok miałem gdzieś daleko. Właśnie wróciłem z biura, ale wcale nie z tego biura, o którym myślała.
„Normalnie” – odpowiedziałem. Kłamstwo weszło mi gładko, jak łyżka do zimnej zupy. Tego samego dnia rano Beata, moja przełożona, wezwała mnie do gabinetu. Myślałem, że chodzi o projekt, o jakiś raport, o cokolwiek rutynowego.
A ona zamknęła drzwi, usiadła naprzeciwko i powiedziała, że dostaję awans. Stanowisko dyrektora operacyjnego. Do końca miesiąca mam zamknąć wszystkie bieżące sprawy i przejść na nowe obowiązki. Podobno standardowo do stanowiska.
Wypłata? Około 150 tysięcy, może więcej. Mam się odezwać do inwestorów, do dawnych znajomych, dzwonić do ludzi od razu. Wyszedłem z gabinetu z lekką głową.
A potem w tramwaju przyszła druga myśl – ta, która wszystko zmieniła. Ta myśl nie dotyczyła pracy. Od tygodni widziałem rzeczy, które sam przed sobą tłumaczyłem. Telefon Elizy zawsze leżał ekranem do blatu.
Kiedy wchodziłem do pokoju, jednym ruchem gasiła ekran, zanim zdążyłem podejść. Wracała później, czasem miała na sobie te same ubrania co rano, ale włosy inne. Każda z tych rzeczy osobno była do obrony. W serii zaczynały składać się w coś, czego nie chciałem zobaczyć.
Wracając tramwajem, myślałem o tym, że od siedmiu lat pracuję na nią, na nas, na ten dom. Zakupy, rachunki, ubezpieczenie, rzeczy do domu. Dom kupiony przed ślubem za 950 tysięcy. Ja płaciłem remonty, ogrzewanie – 42 tysiące.
Dach – 36. Kuchnia – 118 tysięcy, z czego ja pokryłem 96, a Eliza 22 ze wspólnego konta. Eliza dokładała się do codziennych kosztów, do zakupów, do rachunków. Ale to ja byłem tym, który trzymał całą konstrukcję.
Wieczorem, kiedy wróciłem do domu, poszedłem do kuchni po wodę, chociaż wcale nie chciało mi się pić. Stałem przy oknie, patrzyłem na ciemny ogród. Potem wróciłem do salonu. Drzwi do pokoju były uchylone.
Usłyszałem głosy. Elizy i jeszcze jednego – Damiana, naszego wspólnego znajomego, który od jakiegoś czasu pojawiał się u nas częściej, niż to było naturalne. „No i jak on to przyjął? ” – usłyszałem głos Damiana.
„Mówiłam ci, żebyś od początku pilnowała wpisu do księgi” – odpowiedziała Eliza. Przesunęli się do salonu. Stałem nieruchomo, wstrzymując oddech. Potem powoli, bardzo powoli, poszedłem do łazienki.
Pusty dom, zimna woda lejąca do umywalki. Wiedziałem już, że to nie są luźne rozmowy. To były narady. Dotyczyły domu.
Księgi wieczystej. Mojego nazwiska. Wyszedłem do ogrodu, chociaż było zimno. Lipcowy wtorek był duszny jak cholera, koszula kleiła się do pleców, a mimo to czułem chłód, który nie brał się z pogody.
Następnego dnia napisałem do Mikołaja, mojego brata: „Zadzwoń wieczorem. Nie pisz. Po prostu zadzwoń. ”
Mikołaj zawsze był tym, który patrzył na sprawy jaśniej niż ja.
„To trwa dłużej, niż chcesz dopuścić do głowy” – powiedział, kiedy w końcu się odezwał. „Do czasu, aż ktoś mądrzejszy od nas powie ci, co możesz zrobić, ty nic nie zrobisz. Tomek, nie rozmawiaj z nią o niczym ważnym. Nie zdradzaj, że wiesz.
”
Ale ja już wiedziałem. W piątek rano wychodziłem z domu jak człowiek, który próbuje nie rozpaść się po utracie pracy. Tak wyglądałem dla Elizy. W rzeczywistości jechałem do biura, żeby podpisać awans.
Wróciłem po 18:00. Eliza była w kuchni. Kiedy mnie zobaczyła, odruchowo położyła telefon ekranem do dołu. „Jak poszło?
” – zapytała. „Normalnie. ”
Usiadła naprzeciwko mnie przy stole. „Musimy ustalić kilka rzeczy” – powiedziała cicho.
„Przez siedem lat dokładałam się do naszego życia, do rachunków, do zakupów, do utrzymania. Myślę, że powinniśmy podejść do tego fair. ”
Mówiła o domu. O tym, że skoro dokładała się do wspólnego życia, to należy jej się część.
Dodała coś o tym, żebyśmy usiedli i porozmawiali jak dorośli. I wtedy wymieniła imię. Dawid. „Damian” – powiedziałem cicho.
Zamilkła. „Damian” – powtórzyłem. „Masz na myśli Damiana, prawda? ”
Przez chwilę patrzyła na mnie, jakby próbowała zaplanować kolejny ruch.
Sięgnąłem do wewnętrznej kieszeni marynarki. Wyciągnąłem kopertę. Drewniany stół, salon, duszne lipcowe powietrze. W środku była umowa o pracę.
Stanowisko: dyrektor operacyjny. Pensja: 32 000 złotych brutto miesięcznie. „Nie tracę pracy” – powiedziałem, kładąc dokument na stole. „Dostałem awans.
”
Eliza nie spojrzała na papier. Patrzyła na mnie, a ja na nią. Między nami leżała umowa, 7 lat wspólnego życia i jej telefon, który dalej leżał ekranem do dołu.
„A teraz porozmawiajmy o tym, co naprawdę powinno być wpisane do księgi” – powiedziałem.
