Siedziałem w pracowni do późnego wieczora. Do Poznania wracałem autobusem, potem tramwajem na Dębiec. Przez sześć miesięcy nie zamierzałem dzwonić do Filipa. Wcześniej zdarzało się, że brałem go do drobnych napraw, bo sam nie miał głowy do takich rzeczy.
Innym razem zawiozłem jego samochód do znajomego mechanika albo dopasowywałem klamkę do drzwi. Tak to między nami wyglądało. Tego wieczoru wstałem, założyłem dresowe spodnie i stary sweter, po czym poszedłem do kuchni. „No pięknie” – powiedziałem sam do siebie.
Drzwi do dawnego pokoju Filipa były uchylone. Poszedłem do garażu po kartony. Książki włożyłem do jednej skrzyni, dokumenty osobno, nagrody owinąłem starymi gazetami. Drobiazgi trafiły do pudeł.
Potem wszystko wyniosłem do suchej części garażu i ustawiłem pod ścianą. Kiedy skończyłem, wróciłem do pokoju. Wtedy przyszła mi do głowy myśl, której chyba od dawna unikałem. Podszedłem do parapetu i przesunąłem dłonią po drewnie.
Dobra śruba, zawias, kawałek uszczelki, odpowiednia klamka, preparat do drewna – wszystko to leżało w mojej pracowni, gotowe do użycia. Ale nie było żadnego powodu, żeby to naprawiać. Nikt tu już nie mieszkał. Wkręty wysypałem do pudełka, drobny sprzęt odłożyłem na półkę, a resztę – deski, ramy, ościeżnice – powynosiłem na podwórko.
Patrzyłem na stertę i czułem, że to za mało. Sięgnąłem po młotek i stary łom. Najpierw wyciągnąłem gwoździe, potem wyrwałem framugę. Deski rozbiłem na mniejsze kawałki, aż zostały tylko drzazgi.
Wieczorem przyjechał Filip. Stał przy furtce z kluczem w dłoni, wyraźnie zmieszany. Milczał, a ja też nie spieszyłem się z rozmową. Wreszcie powiedziałem, że ma tu przestać przyjeżdżać.
Że po tych sześciu miesiącach muszę odciąć to, co już nie działa. Filip zaczął coś tłumaczyć, ale nie chciałem słuchać. Oddałem mu klucze, a on stał przy furtce z tym kluczem, zanim w końcu odwrócił się i odszedł. Coś mnie zatrzymało.
Chciałem krzyknąć, żeby został, ale nie zrobiłem tego. Stałem przy rozbitych drzwiach i patrzyłem, aż zniknął za rogiem. Wróciłem do warsztatu, wziąłem młotek i zacząłem rozbijać resztę. Każde uderzenie odbijało się w ciszy.
Potem odłożyłem narzędzia i stałem wśród pyłu. Kilka dni później przyszedł do mnie klient, który miał remont. Mówił o drzwiach, o klamce, o tym, że wszystko musi być porządne. Kiwnąłem głową i umówiliśmy się na przyszły tydzień.
Ale wieczorem, siedząc przy stole, poczułem, że tamto nadal siedzi we mnie. Filip nie dzwonił. Ja też nie dzwoniłem. Może tak miało być.
Po rozmowie z klientem zostałem w pracowni dłużej. Nie dlatego, że miałem robotę. Po prostu trudno mi było wracać do domu, gdzie wciąż stały kartony. W końcu zebrałem się i poszedłem.
W kuchni zrobiłem herbatę, ale nie piłem. Patrzyłem na telefon. Była tam jedna wiadomość od Filipa: „Możemy porozmawiać? ”.
Odłożyłem telefon ekranem do dołu i wróciłem do pracy. Tylko do tej pory to jakoś działało. Siedziałem w pracowni przy stole i kończyłem obszywać skórzany pasek do teczki. Włosy przykleiły mi się do czoła.
Wtedy usłyszałem dzwonek. To był Filip. Stał w progu, nie wchodząc. Powiedziałem mu, że nie mam czasu.
Ale on nie wychodził. Stał tak długo, aż w końcu gestem pokazałem, żeby wszedł. Usiedliśmy w kuchni. Nie patrzyłem na niego.
Filip zaczął mówić o swojej firmie, o problemach, o tym, że potrzebuje pomocy – konkretnej, finansowej. Nie odpowiedziałem od razu. W głowie miałem obrazek: rozbita framuga, sterta drzazg, klucz, który oddałem. Wreszcie powiedziałem, że nie dam mu pieniędzy.
Że sądy nic nie dały, a on i tak wszystko zepsuje. Filip zbielał na twarzy. Zaczął krzyczeć, że ja go nienawidzę, że zawsze tak było. A ja odpowiedziałem spokojnie: – Nie nienawidzę cię, synu.
Ale nie dam ci już niczego – i poczułem, że to prawda. Potem pytał, czy mogę mu wybaczyć. Powiedziałem, że nie wiem. Nie było to ani tak, ani nie.
Filip chciał wiedzieć, co ma zrobić. Powiedziałem mu, żeby poszedł do pracy, jak wszyscy. Żeby nie liczył na to, że załatwię mu coś u znajomych, bo nie zadzwonię do Witolda ani do nikogo innego, żeby robili wyjątek dla mojego syna. Filip wstał, przewracając krzesło.
Wybiegł z kuchni. Po chwili wrócił i stanął przy drzwiach. – Wiedziałem, że tak będzie – powiedział, a ja nie odpowiedziałem. Odszedł.
Od tego czasu nie dzwonił. Ja też nie. Kartony stoją w garażu. Czasem wieczorem patrzę na nie i myślę, że to nie drzwi trzeba było rozbić.
Niedawno ktoś zapytał, czemu nie porozmawiam z synem. Powiedziałem, że to on ma do mnie przyjść. Ale coś we mnie mówi, że wcale nie jestem pewien, czy mam rację.
