q3010 
1. Niedzielny obiad Mam na imię Mikołaj i kiedy lekarz powiedział, że trzeba wymienić mi staw biodrowy, miałem siedemdziesiąt dwa lata. Od śmierci żony mieszkałem sam w bloku na warszawskiej Pradze, na czwartym piętrze bez windy. Przez długi czas udawałem, że ból nie jest taki zły. Człowiek w moim wieku potrafi przyzwyczaić się do wielu … Read more
Als mein Sohn den kleinen Koffer neben die Haustür stellte, war mein Mann seit vier Tagen tot. Es war ein brauner Koffer, den ich nicht kannte. Lisa hatte einige meiner Blusen hineingelegt, zwei Strickjacken, Unterwäsche und die flachen schwarzen Schuhe, die ich auf Heinrichs Beerdigung getragen hatte. Obenauf lag meine Medikamententasche. „Für die ersten Tage … Read more
Rozdział 1 — Człowiek, którego nie chciano przy stole Nazywam się Ryszard Kowalski. Mam siedemdziesiąt lat i przez większość życia pracowałem przy samochodach ciężarowych. Najpierw jako mechanik, później jako właściciel niewielkiego warsztatu i firmy transportowej, którą budowałem powoli, bez wspólników z bogatych rodzin i bez pieniędzy odziedziczonych po rodzicach. Kiedy moja żona Elżbieta zmarła, Karolina … Read more
Chapter 1: The Suitcase The day my nephew handed me a suitcase, I was sixty-five years old and had nothing left in my name except a used Toyota, two nursing uniforms, and a lifetime of receipts no one had ever asked to see. James stood in the doorway of the guest house with his wife … Read more
Karin hatte den Mandelkuchen bereits am frühen Morgen gebacken. Das Rezept stammte aus einem alten Schulheft mit blauem Umschlag. Auf der ersten Seite stand in verblasster Tinte: „Lenas Lieblingskuchen“. Ihre Tochter war damals neun Jahre alt gewesen und hatte darauf bestanden, dass die Mandeln nicht zu fein gemahlen werden durften. Karin hielt sich noch immer … Read more
1. De rekening die volgens haar vanzelfsprekend was “Mevrouw De Wit, ik moet vandaag weten of u de extra kosten betaalt.” De weddingplanner sprak voorzichtig, alsof ze al wist dat er iets niet klopte. Ik zat aan mijn keukentafel met een kop thee die ik nog niet had aangeraakt. Buiten reed de vuilniswagen langzaam door … Read more
1. Pierwsze słowa Pierwsze słowa mojej ośmioletniej siostrzenicy nie były „ciociu”, „pomóż mi” ani nawet „boję się”. Zuzia spojrzała na szklaną butelkę, którą trzymałam w dłoni, uderzyła w nią z całej siły i powiedziała wyraźnie: — Ciociu Izo, nie pij tego. Butelka spadła na jasne płytki w salonie i roztrzaskała się z hukiem. Zielonkawy płyn … Read more
CZĘŚĆ 1 — WIADOMOŚĆ O 18:12 Wiadomość przyszła o 18:12, dokładnie wtedy, gdy doprawiałam pierś z kurczaka dla jednej osoby. Stałam w kuchni w starym swetrze, z młynkiem do pieprzu w jednej ręce i telefonem w drugiej, i czytałam krótkie zdanie od mojego najstarszego syna Jacka: „Pilne spotkanie rodzinne. 19:30. Restauracja U Myśliwego. Nie spóźnij … Read more
1. Ogień Mam na imię Karolina i w chwili, gdy spłonął mój dom, miałam siedemdziesiąt lat. Mieszkałam w nim prawie trzy dekady. Nie był duży ani szczególnie ładny, ale znałam każdy skrzypiący stopień, każdą nierówność podłogi i każde okno, które zimą trzeba było uszczelniać zwiniętym ręcznikiem. To tam wychowałam córkę. To tam zostałam sama, kiedy … Read more
CZĘŚĆ 1 — CHŁOPIEC PRZY GROBIE Przez jedenaście lat przychodziłem na cmentarz zawsze tego samego dnia. W listopadzie, wcześnie rano, zanim alejki zapełniały się ludźmi z chryzantemami, zniczami i własnym bólem. Kupowałem czerwone róże w małej kwiaciarni przy bramie, choć sprzedawczyni od lat nie pytała już, dla kogo. Wiedziała. Brałem też parasol, bo rocznica wypadku … Read more