Proszę wyjść. Żona wiceprezesa zarządu i jego syn są już na górze. Chłodny głos asystentki odbił się echem w marmurowym lobby warszawskiego wieżowca. Obok mnie mała dłoń mocno ścisnęła moje palce.
Moja sześcioletnia córka Lilka patrzyła na mnie szeroko otwartymi oczami. — Jego żona? — zapytałam cicho. — Jestem żoną Marka.
Klaudia Krawczyk, osobista sekretarka mojego męża, parsknęła kpiącym śmiechem. Jej wzrok prześlizgnął się po naszych płaszczach z sieciówki. — Prawowita rodzina wiceprezesa już uczestniczy w gali na górze. Jego narzeczona, jego syn.
Sugeruję, żebyście wyszły, zanim wezwę ochronę. Wiedziałam z mdlącą pewnością, że coś poszło strasznie nie tak. Ale ani Marek, ani ta arogancka sekretarka nie mieli pojęcia, kim naprawdę jestem. Za mną stała potęga, która potrafiła zetrzeć ich świat w pył.
Wszystko zaczęło się kilka godzin wcześniej. — Mamuniu, tatuś mówił, że skończy dzisiaj wcześnie, prawda? — Lilka machała swoją czerwoną parasolką. — Pewnie, kochanie.
Zrobimy mu największą niespodziankę na świecie. Marek Sokołowski był wiceprezesem Apex Development. Trzy lata temu awansował w błyskawicznym tempie — dzięki ogromnym inwestycjom mojej rodziny i cichemu wsparciu moich braci. Obdarzyłam go pełnym zaufaniem, poświęcając się wychowaniu córki i prowadzeniu domu.
Tego wieczoru Lilka chciała pokazać ojcu papierowy naszyjnik, który zrobiła w przedszkolu. Z nieco krzywym, ręcznie narysowanym portretem uśmiechniętego Marka. Weszłyśmy do lobby głównej siedziby Apex Development. Przestrzeń tętniła gośćmi w smokingach i wieczorowych sukniach.
Zanim dotarłyśmy do recepcji, zagrodziła nam drogę Klaudia. — Mój Boże, Julio, co ty tu robisz? — zapytała protekcjonalnie. — Dzisiejsza gala jest tylko dla zaproszonych gości.
— Przyprowadziłam Lilkę, żeby zrobić niespodziankę Markowi. Klaudia roześmiała się okrutnie. — Jego prawowita rodzina już jest na górze. Narzeczona, synek.
Wasza obecność to wyjątkowo niesmaczne zakłopotanie. Jadowite szepty gości kłuły mnie w uszy. Stałam zamrożona w szoku. Byłam prawną żoną Marka, a Lilka jego jedynym dzieckiem.
Jak mogła istnieć druga żona? — Mamuniu, gdzie jest tatuś? Ta pani mnie przeraża. — Lilka pociągnęła mnie za rękaw płaszcza.
Uklękłam i zakryłam dłońmi uszy córki. Nie mogłam pozwolić, by ten brud zatruł jej świat. Wstałam i spojrzałam Klaudii prosto w oczy. Ta kobieta popełniła fatalny błąd, myśląc, że jestem tylko uległą kurą domową.
Sięgnęłam po telefon i wybrałam prywatną linię mojego trzeciego brata. — Nie wiem, do kogo dzwonisz, ale to ci nic nie da — zaśmiała się Klaudia. — Dzwonisz do matki na wieś, żeby się wypłakać? Nie odpowiedziałam.
Klaudia nie miała pojęcia, kim jestem. Moje nazwisko panieńskie to Zawisza. Julia Zawisza. W Polsce każdy, kto liczy się w finansach, polityce czy nieruchomościach, zna dynastię Zawiszów.
Mój najstarszy brat Artur to senator i kandydat na prezydenta. Edward zarządza Narodowym Bankiem Powierniczym. A Wiktor działa w cieniu — prezes Zawisza Capital, niekwestionowany władca finansowego podziemia. Dorastałam otoczona ich duszącą miłością.
Ale po studiach ukryłam pochodzenie, porzuciłam nazwisko i podjęłam pracę w skromnym studiu architektonicznym. Tam poznałam Marka — wtedy zwykłego handlowca z wielkimi ambicjami. — Pewnego dnia będę budował ogromne wieżowce i naprawdę zmienię to miasto — powiedział, a jego oczy lśniły. Wierzyłam, że kocha mnie za to, kim jestem.
Kiedy poprosił mnie o rękę, zerwałam więzi z rodziną, by chronić naszą miłość. Moi bracia uszanowali mój wybór, ale niemal natychmiast kariera Marka wystrzeliła w kosmos. Ratunkowe pożyczki, wycofane oferty konkurencji, monopolistyczne kontrakty — każdy cud był dziełem moich braci, którzy pociągali za sznurki w cieniu. Marek wierzył, że to jego geniusz.
A potem sukces zmienił go nie do poznania. Wieczorne wyjścia stawały się dłuższe. Nieobecności rozciągały się na całe dni. Jego postawa wobec Lilki i mnie stawała się coraz bardziej chłodna.
— Jesteś tylko naiwną kurą domową, która nie rozumie biznesu — warknął niedawno. I dziś wieczorem ta pogarda wreszcie wybuchła. — Pan Sokołowski jest znudzony prostą kobietą — drwiła Klaudia. — Potrzebuje partnerki, która podniesie jego pozycję.
Wiktoria Król, jedyna spadkobierczyni Król Development. A jej syn to prawdziwy dziedzic Apex. Pan Sokołowski już rozpoczął postępowanie rozwodowe. W chwili, gdy to usłyszałam, mój żal wyparował.
Zastąpiła go wrząca wściekłość. Ale gdy zakrywałam uszy Lilki, część jadu przedostała się do mojej córki. — Mamuniu, tatuś już nie chce Lilki. — Łzy spłynęły po jej bladej twarzy.
W tej sekundzie podjęłam decyzję. Marek Sokołowski, Wiktoria Król i każdy pasożyt wokół nich zapłacą za upokorzenie mojej córki. Nacisnęłam przycisk połączenia. Linia zadzwoniła raz.
— Julka, co się dzieje? — Głos Wiktora był ostry jak brzytwa. — Wiktorze, stoję w lobby Apex Development. Marek mnie zdradził.
Przyprowadził inną kobietę i paraduje z nią jako żoną. Jego sekretarka grozi, że ochrona wyrzuci nas na deszcz. Lilka płacze. Jej serce jest złamane.
Przez głośnik przepłynęła absolutnie przerażająca cisza. Wiedziałam, że opiekuńczy brat właśnie zniknął, zastąpiony przez zimnokrwistego drapieżnika. — Rozumiem. — Jego głos opadł do śmiertelnie cichego rejestru.
— Czego wymagasz od swoich braci? — Chcę, żebyś go unicestwił. Jego kochankę. Każdego, kto to umożliwił.
Odbierz im każdy grosz, każdy tytuł i każdy kawałek statusu. Zostaw ich z niczym. — Zrozumiano. Operacja rozpoczyna się natychmiast.
Weź Lilkę i wyjdź z budynku. — Nie. Zostaję. Będę oglądać koniec ich świata na własne oczy.
— Daj mi trzy minuty. Za trzy minuty świat, który znają, przestanie istnieć. Wsunęłam telefon do kieszeni. Klaudia patrzyła na mnie z drwiną.
Wtedy otworzyły się mosiężne drzwi windy. Do lobby wylał się arogancki śmiech. Mój mąż wyszedł w eleganckim smokingu, u boku kobiety w złotej sukni i małego chłopca w miniaturowym garniturze. — Tatusiu!
— westchnęła Lilka, robiąc krok do przodu. Marek zamarł. Przez ułamek sekundy na jego twarzy pojawił się strach, ale natychmiast zastąpił go grymas rozdrażnienia. — Julio, co ty tu do cholery robisz?
— syknął. — I dlaczego przyciągnęłaś tu Lilkę? Wiesz, że to kluczowe wydarzenie networkingowe. — Kim jest ta kobieta i to dziecko?
— zapytałam spokojnie. Marek prychnął. — Skoro już tu jesteś, nie ma sensu ukrywać. To Wiktoria Król, a to mój syn Hubert.
Wiktoria spojrzała na mnie jak na śmiecia. — Och, Marku, czy ta ponura istota to twoja była żona? Można poczuć zapach taniego sklepu z jej płaszcza. — Moje małżeństwo z Julią było błędem — zadrwił Marek.
— Pochodzi z nieznaczącej rodziny nikogo. Mężczyzna o moim statusie potrzebuje kobiety o odpowiednim wychowaniu. Słuchałam bez słowa. Moi prawnicy już przygotowali pozew rozwodowy — kontynuował.
— Podpisz papiery i wynoś się. Nie spodziewaj się ani grosza. Możesz zatrzymać Lilkę. Już mam genetycznie lepszego syna, który odziedziczy moje dziedzictwo.
Nie spojrzał nawet na swoją córkę. Lilka chowała się za moim płaszczem, cicho płacząc. — Dlaczego ta brudna mała dziewczynka się na nas gapi? — skrzywiła się Wiktoria.
— Obecność tego bachora niszczy prestiż marki. — Masz rację, Wika — zgodził się Marek. — Julka, twoje miejsce jest na wyprzedaży w podmiejskim centrum handlowym, nie w ekskluzywnym lobby. Wtedy Klaudia wskazała na papierowy przedmiot, który Lilka ściskała przy piersi.
— Tatusiu, zrobiłam to dla ciebie — powiedziała Lilka drżącym głosikiem, podając mu naszyjnik. — W przedszkolu. Marek spojrzał i zaśmiał się teatralnie. — Co to za śmieć?
Oczekujesz, że będę nosił sklejony taśmą papier przed elitą Warszawy? — To nie jest śmieć, tatusiu. Tak się starałam narysować twoją twarz. Zamiast go wziąć, wybił naszyjnik z jej rąk i wdeptał go butem w marmur.
— Taki śmieć to obraza dla mojego statusu — splunął. — Mój syn Hubert bierze lekcje gry na skrzypcach i mówi po francusku. Ty jesteś tylko bezużytecznym ciężarem. — Zgadza się, tatuś kocha mnie bardziej niż ciebie — wtrącił Hubert, wystawiając język.
Lilka upadła na kolana, patrząc na zniszczony naszyjnik. Jej szloch rozdzierał mi serce. Uklękłam i przytuliłam ją mocno. W tej chwili ostatnia iskra człowieczeństwa wobec Marka wyparowała.
Patrzeć, jak upokarza własną córkę tylko po to, by zaimponować kochance — to była niewybaczalna zbrodnia. Podniosłam podarty naszyjnik, złożyłam go do kieszeni i wstałam. — Marku — powiedziałam z lodowatym spokojem — czy naprawdę wierzysz, że wspiąłeś się na szczyt własnymi zasługami? — Ha, wciąż chwytasz się brzytwy!
— prychnął. — Mój geniusz biznesowy w połączeniu z kapitałem Król Development uczyni Apex najpotężniejszym deweloperem w Warszawie. — Ochrona! — wrzasnęła Klaudia.
— Usuńcie tych intruzów! Dwóch ochroniarzy podbiegło. — Odsuńcie się — powiedziałam z władczością, która ich zatrzymała. — Jestem Julia Zawisza Sokołowska, prawna żona waszego wiceprezesa.
— Julia Zawisza? — Marek przewrócił oczami. — Twoi krewni to nikomu nieznani ludzie ze wsi. Wyrzućcie tę wariatkę i jej bachora!
— Jeśli będzie opór, wzywajcie policję — dodał. Strażnicy ruszyli. Lilka wyskoczyła przede mnie z rozpostartymi ramionami. — Nie ważcie się dotykać mojej mamusi!
Widok mojej odważnej córeczki roztrzaskał mi serce. Przyciągnęłam ją do siebie i spojrzałam Markowi w oczy. — Czy naprawdę wierzysz, że możesz nas odrzucić bez konsekwencji? Marek śmiał się tak mocno, że wycierał łzy.
— Konsekwencji od kogo? Od ciebie? Pozwij mnie śmiało. Wynajmę najlepszych prawników i będę przeciągał sprawę, aż zamieszkasz w schronisku.
— Znaj swoje miejsce — dodała Wiktoria. — Marek należy teraz do elity. Ty i twój bachor możecie zgnić w rynsztoku. Ochroniarz chwycił mnie za ramię.
Automatyczne drzwi otworzyły się, wpuszczając lodowaty wiatr i deszcz. I wtedy przez atrium przetoczył się głos jak grom:
— Stójcie! Do budynku wkroczyło kilkunastu mężczyzn w czarnych strojach taktycznych. Pośrodku szedł młody mężczyzna w grafitowym garniturze.
Obok niego — Ryszard Król, ojciec Wiktorii, blady jak ściana, kłaniający się w panice. — Panie Jastrzębski, przysięgam na życie, Król Development nie miało o tym pojęcia! — błagał. — Tatusiu, co ty robisz?
— wrzasnęła Wiktoria. — Dlaczego kłaniasz się jakiemuś przypadkowi? — Zamknij się, idiotko! Czy ty wiesz, w czyjej obecności stoisz?
To pan Jastrzębski, szef sztabu rodziny Zawiszów z Zawisza Capital. Twarz Marka stała się biała jak kreda. Pan Jastrzębski podszedł do mnie i ukłonił się pod kątem dziewięćdziesięciu stopni. — Pani Zawisza.
Pan Wiktor poinstruował mnie, abym eskortował panią i pannę Lilkę do rodzinnej posiadłości. Czy żadna z pań nie odniosła obrażeń? — Wszystko w porządku, panie Jastrzębski. Lilka jest bezpieczna.
— Pani… pani Zawisza? — wyjąkał Marek. — To tylko zwykłe nazwisko panieńskie ze wsi!
Jastrzębski odwrócił się do niego z zimnym uśmiechem. — Czy naprawdę wierzył pan, że istnieje więcej niż jedna dynastia Zawiszów działająca na tym poziomie? Zawisza Capital posiada czterdzieści procent udziałów w Apex Development poprzez fundusze fasadowe. Każdy pana awans, każdy kontrakt, każdy ratunek — wszystko było zaaranżowane przez rodzinę pani Zawiszy.
Marek cofnął się, jakby dostał obuchem. — Pani Julia jest ukochaną najmłodszą siostrą senatora Artura Zawiszy, wiceprezesa Edwarda Zawiszy i prezesa Wiktora Zawiszy — ogłosił Jastrzębski. — A pan ośmielił się nazwać ją i jej córkę śmieciami i ulicznymi szczurami? W tym momencie w całym lobby rozbrzmiała kakofonia dzwonków.
Dziesiątki telefonów zaczęło dzwonić jednocześnie. Marek odebrał i usłyszał krzyk prezesa Apex:
— Ty poroniony pomiocie! Narodowy Bank Powierniczy zamraża wszystkie linie kredytowe i żąda spłaty stu pięćdziesięciu milionów złotych do północy! Nasze akcje straciły siedemdziesiąt procent!
Firma jest skończona! Telefon wypadł mu z ręki. Ryszard Król krzyczał w swoim telefonie o utraconym kontrakcie na nabrzeże Wisły i interwencji ministerstwa. Wiktoria rzuciła się do ojca:
— Tatusiu, co się dzieje?
Jesteśmy bogaci! — Jesteśmy zrujnowani! — ryknął, uderzając ją w twarz. — Właśnie zniszczyłaś trzy pokolenia rodzinnego majątku!
— Marku, okłamałeś mnie! — krzyczała Wiktoria. — Powiedziałeś, że ona jest nikim! — Nie wiedziałem!
— wyjąkał Marek. — Julka, kochanie, musisz mi uwierzyć. Gdybym wiedział, kim są twoi bracia, nigdy bym cię tak nie potraktował. Słuchałam jego żałosnych wymówek z głęboką odrazą.
Kiedy myślał, że jestem słaba, zmiażdżył mnie. Gdy zdał sobie sprawę, że to ja mam władzę, płaszczył się jak zbity pies. Klaudia rzuciła się na kolana. — Byłam do tego zmuszona!
Pan Sokołowski groził mi zwolnieniem! — Kłamiesz! — wrzasnęła Wiktoria, rzucając się na nią. — Sypiałaś z nim!
Obie kobiety potoczyły się po podłodze, ciągnąc się za włosy w samym środku wielkiego lobby. Marek nawet nie próbował ich rozdzielić. Zamiast tego upadł na kolana i zaczął czołgać się w moją stronę, zbierając z podłogi resztki papierowego naszyjnika. — Spójrz, Julka, ratuję go!
Jutro zaniosę go do zakładu ramkarskiego! Kocham Lilkę! Jestem wspaniałym ojcem! Stałyśmy w milczeniu, oglądając groteskowy spektakl.
Lilka już nie płakała. Patrzyła na Marka jak na obce, żałosne stworzenie. Jastrzębski wyjął iPada. — Dziesięć minut temu Zawisza Capital zwołało nadzwyczajne posiedzenie zarządu.
Marek Sokołowski został pozbawiony tytułu wiceprezesa, zwolniony dyscyplinarnie i ma zakaz wstępu do obiektów Apex. Dodatkowo — Jastrzębski przesunął palcem — udokumentowaliśmy trzy miliony złotych defraudacji. Przekierował pan fundusze na apartament dla sekretarki i wystawne zaloty do Wiktorii Król. Materiały przekazaliśmy do ABW.
— Nie możecie mnie zwolnić! — ryknął Marek, rzucając się do przodu. Ochroniarze powstrzymali go jednym ruchem. — Grozi panu dwadzieścia lat więzienia — dodał Jastrzębski chłodno.
Marek odwrócił się do mnie, czołgając po podłodze. — Julka, przepraszam! Zerwę zaręczyny, zwolnię Klaudię, oddam ci wszystko! Tylko nie pozwól im wysłać mnie do więzienia!
Patrzyłam na płaczącego mężczyznę u moich stóp. To był człowiek, dla którego porzuciłam rodzinę. Ale teraz czułam tylko pustkę. — Gdybyś po prostu przestał mnie kochać i poprosił o rozwód — powiedziałam cicho — może odeszłabym spokojnie.
Ale popełniłeś jeden niewybaczalny grzech. Wyjęłam z kieszeni zgnieciony papierowy naszyjnik. — Nasza córka spędziła godziny, robiąc to dla ciebie. A ty nazwałeś to śmieciem i zmiażdżyłeś butem, żeby zaimponować kochance.
W tej sekundzie straciłeś prawo nazywać się jej ojcem. Cofnęłam się. — Rodzina Zawiszów odpłaca życzliwość stukrotnie, a obrazę tysiąckrotnie. Moi bracia traktowali mnie jak skarb.
W chwili, gdy postanowiłeś upokorzyć mnie i złamać serce Lilki, twoje zniszczenie stało się nieuniknione. Skinęłam na Jastrzębskiego. — Skończyliśmy tutaj. Wzięłam Lilkę na ręce i wyszłam w chłodną noc, nie oglądając się ani razu.
Za mną lobby rozbrzmiewało histerycznym zawodzeniem. Ale wiedziałam, że to dopiero początek ich piekła. Gdy znalazłyśmy się w limuzynie, Lilka zasnęła na moich kolanach. Pół godziny później wjechałyśmy przez kutą bramę rodzinnej posiadłości w Konstancinie.
W bibliotece czekał Wiktor z whisky w dłoni. — Jesteś w domu, Julka. — Jestem w domu. — Kazałem przygotować herbatę i kanapki.
Lilka musi być wyczerpana. Spojrzałam na niego uważnie. — Jak udało ci się zmobilizować siły tak szybko? To było tak, jakbyś wiedział, co się wydarzy, zanim zadzwoniłam.
Wiktor sięgnął po skórzaną teczkę i położył ją na moich kolanach. — To kwestia ciągłego nadzoru. Marek zaczął zdradzać wasze małżeństwo w drugim roku. Otworzyłam teczkę.
W środku były zdjęcia Marka z kobietami w hotelach, rachunki za biżuterię, dowody. Jego kariera była fikcją. Defraudował miliony, a romans z Wiktorią był próbą załatania dziur przed audytem. — Siedzieliśmy w cieniu, czekając, aż przejrzysz jego iluzję.
Dopóki go kochałaś, powstrzymywaliśmy ogień. Ale dziś przekroczył granicę. Następnego ranka przeczytałam w gazetach o aresztowaniu Marka. ABW wkroczyło do lobby, zanim minęły dwie godziny od mojego telefonu.
Klaudia natychmiast zaoferowała zeznania, by ratować własną skórę. Wiktoria Król straciła wszystko, a jej ojciec ogłosił upadłość. Ale moi bracia zrobili coś więcej niż zemstę. Edward wyłożył przede mną dokumenty.
— Wykupiliśmy patenty architektoniczne Apex, oprogramowanie, umowy z najlepszymi inżynierami. Zostawiliśmy im tylko długi. I — wskazał na kontrakt — dostałaś główny projekt rewitalizacji nabrzeża Wisły. Zaniemówiłam.
To była moja pierwsza wielka szansa. — Nigdy więcej nie musisz ukrywać się w cieniu, Julka. Nadszedł czas, by świat zobaczył prawdziwy geniusz. Miesiąc później prowadziłam własną pracownię projektową.
Lilka miała kącik zabaw w moim gabinecie i kwitła. I wtedy recepcjonistka zameldowała nieproszonego gościa: Marek Sokołowski. Wszedł chudy, brudny, zarośnięty. Wyglądał jak włóczęga.
Rzucił się na kolana. — Julka, prokuratorzy pokazali mi logi projektowe. To ty byłaś geniuszem! Potrzebuję cię.
Mianuj mnie wiceprezesem twojej pracowni. Z twoim talentem i moim doświadczeniem zdominujemy rynek! Nawet teraz myślał tylko o sobie. Wstałam i spojrzałam na niego z góry.
— Marku, naprawdę jesteś kompletnie obłąkany. Czy wierzysz, że kryminalista stojący w obliczu więzienia należy do elitarnego gabinetu korporacyjnego? Rozwód jest zakończony. Otrzymałam wyłączną opiekę.
A sąd przyznał mi osiem milionów odszkodowania. Kiedy wyjdziesz z więzienia, będziesz spłacał ten dług do końca życia. Marek wybuchnął płaczem, rzucając się do przodu, by chwycić moje buty. But Jastrzębskiego przygwoździł jego nadgarstek do podłogi.
— Usuńcie go. Jeśli wróci w promieniu stu metrów, przekażcie go policji. Gdy ochroniarze wlekli go do windy, Marek krzyczał: — Lilka, powiedz mamusi, żeby uratowała tatusia! Lilka nawet nie podniosła wzroku znać kolorowanki.
Nuciła wesołą melodię, ignorując zawodzenie nieznajomego wyrzucanego z naszego życia. Wkrótce Warszawą obiegły zdjęcia brudnego, płaczącego mężczyzny wyrzuconego z wieżowca. Kiedyś miał obsesję na punkcie prestiżu. Teraz był publicznym pośmiewiskiem.
Jastrzębski zdał mi raport: Wiktoria Król pracuje jako kelnerka na Brudnie, opłakując zniszczone ręce. Klaudia dostała osiem lat bez wcześniejszego zwolnienia. Skinęłam głową z czystym poczuciem zamknięcia. Pasożyty, które żywiły się moją życzliwością, zostały strącone w ciemność.
Ja i Lilka stałyśmy bezpieczne w świetle. Trzy lata później, w słoneczne popołudnie, stanęłam na scenie przed tłumem setek ludzi. Oaza nabrzeżna Wisły — mój projekt wart czterysta milionów złotych — była gotowa. Moi trzej bracia stali obok mnie, promieniując dumą.
— Mamusiu! — Lilka, teraz dziewięcioletnia, wbiegła na scenę z aksamitnym pudełkiem. — Wszystkiego najlepszego z okazji otwarcia. Pracowałam nad tym przez wiele miesięcy.
Otworzyła pudełko. W środku leżał złoty wisiorek — dokładna replika krzywej, uśmiechniętej twarzy z papierowego naszyjnika, który Marek zmiażdżył trzy lata temu. — Oszczędzałam kieszonkowe przez dwa lata — powiedziała Lilka. — Poprosiłam wujka Edwarda, żeby zapoznał mnie z jubilerem.
Pamiętasz, jak ten zły człowiek zmiażdżył mój naszyjnik? Chciałam dać ci prawdziwy, niezniszczalny złoty medal, bo pracowałaś najciężej na świecie. Teraz masz naszyjnik, którego nikt nigdy nie zniszczy. Łzy popłynęły mi po policzkach.
Przytuliłam córkę mocno. — To najcenniejszy skarb w całym wszechświecie. Lilka zapięła mi złoty łańcuszek na szyi. Wisiorek spoczął nad moim sercem, lśniąc w popołudniowym słońcu.
Stałam na scenie, trzymając dłoń córki, z braćmi u boku, patrząc na rzekę i panoramę miasta. Przeszłyśmy przez mroźną burzę zdrady i upokorzenia, odmawiając pozwolenia, by okrucieństwo złamało nasze duchy. A teraz, w słońcu naszego własnego stworzenia, szłyśmy naprzód w nieskończoną przyszłość.
Silne, zjednoczone i naprawdę nietykalne.
