„Co zrobisz, jeśli nie skończysz wszystkiego do jutra rana? ” – głos Krystyny przeciął kuchenny zgiełk jak nóż. Anna zamarła nad blatem, ręce miała ubrudzone mąką. Trzy lata w Warszawie, trzy lata służby u boku tej kobiety, a wciąż czuła się jak obca, jak służąca, której jedyną wartością była umiejętność gotowania.
„Moja synowa pochodzi z Kaszub, więc ma niesamowity talent do gotowania” – usłyszała kiedyś, jak Krystyna chwaliła się przed sąsiadkami. Dziś wieczór nie był jednak okazją do pochwał. Dziś wieczór do domu przyjeżdżał prezes Nowak. Tomasz, jej mąż, oparł się o framugę drzwi, patrząc na matkę z wyraźną rezygnacją.
„Mamo, wejdźmy na razie do środka” – powiedział cicho, ale Krystyna już szła w stronę Anny, mierząc ją wzrokiem od stóp do głów. „Skoro weszłaś do tej rodziny, moje polecenia są absolutne” – syknęła, robiąc krok do przodu. Anna zacisnęła zęby. Zakupy, oprawianie ryb, smażenie, pieczenie, obieranie warzyw, podawanie do stołu, zmywanie i sprzątanie.
To wszystko było jej zadaniem. Zawsze. Późno w nocy, gdy dom wreszcie ucichł, Anna weszła do sypialni. „Co ci nagle strzeliło do głowy?
” – zapytała Tomasza, ale on tylko odwrócił się do ściany. Nie znał odpowiedzi. Albo nie chciał jej znać. A potem przyszła wiadomość, która wszystko zmieniła: „Przenoszą mnie do centrali.
Prezes przyjeżdża do Warszawy. ” Anna zatrzymała widelec w połowie drogi do ust. Coś w głosie Tomasza brzmiało obco, jakby mówił o kimś innym. Następnego dnia, gdy prezes Nowak wszedł do ich domu, Anna stanęła w progu kuchni, czując na sobie jego wzrok.
To nie było spojrzenie gościa, który przyszedł na kolację. To było spojrzenie kogoś, kto kogoś rozpoznaje. „Ludzie morza nie przynoszą morskich spraw do domu” – powiedział cicho, gdy zostali sami. Anna zesztywniała.
Ona przyjechała z Kaszub, z wybrzeża. Ona znała morze. Ona znała też jego – prezesa Nowaka – z czasów, o których nikt w Warszawie nie miał pojęcia. Później, w sali bankietowej, Anna weszła ramię w ramię z prezesem.
Jej plecy były wyprostowane do granic możliwości. Krystyna i Tomasz stali przyparci do ściany, patrząc na nią z niedowierzaniem. „Widzicie, to ta dziewczyna, z którą mój Tomasz kiedyś był” – usłyszała nagle głos teściowej, ale w tym głosie nie było już pogardy. Był strach.
Dział prawny i audyt korporacji Wisła ruszyli do ataku. Droga do jakiejkolwiek kariery dla Tomasza była zamknięta. Zadłużenie wyssało ich majątek do czysta. A Anna?
Anna wiedziała o prezesie coś, czego nikt nie wiedział. I właśnie to miała zamiar wykorzystać.
